าหลงซวงคือผู้ใด ข้าสามารถช่วยเจ้าตรวจสอบได้ แต่เรื่องนี้อาจจะต้องใช้เวลานาน”
“โอ้? นานมากหรือ?”
“หุบเขาลึกของพวกเรา ศิษย์ทุกคนที่เข้ามาต้องลงนามทั้งสิ้น และผู้ที่รับผิดชอบการลงนามนั้นเป็นคนของโถงรายนาม แต่ข้าไม่คุ้นเคยกับคนที่นั่น ดังนั้นอาจจะต้องใช้เวลาสื่อสารกับพวกเขา จากนั้นจึงค่อยดูว่ามีวิธีใดหรือไม่ที่จะทำให้พวกเขาช่วยตรวจสอบที่มาของคนผู้นี้” ปรมาจารย์หยวนพูดสิ่งที่ตนคิดออกมา
คำพูดของปรมาจารย์หยวนเตือนสติลู่เฉิน แต่ชายหนุ่มกลับเผยรอยยิ้มประหลาดใจ
“เจ้ายิ้มอันใดกัน?” ปรมาจารย์หยวนมีลางสังหรณ์ไม่ดีนัก
“ถ้าหากว่า ข้าต้องการเข้าร่วมหุบเขาลึกของพวกเจ้า เป็นไปได้หรือไม่ที่จะสามารถเข้าไปถึงตัวคนของโถงรายนามได้โดยตรง?”
ปรมาจารย์หยวนเบิกตากว้าง “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”
“มีปัญหาหรือ?”
“หุบเขาลึกนั้นมีความเข้มงวดมากในการสรรหาคน และไม่ว่าผู้ใด หากมีการคิดร้ายกับเขา เมื่อถูกตรวจสอบก็มีแต่จะตายสถานเดียว!” ปรมาจารย์หยวนข่มขู่
“โอ้? เหตุใดจึงตัดสินว่าคนคนหนึ่งอาจจะคิดร้ายได้?”
“ได้สิ เขาจะตรวจสอบความทรงจำของเจ้า เพื่อให้แน่ชัดว่าเจ้าจะไม่ก่อปัญหาใด”
ชายหนุ่มจึงมองไปยังปรมาจารย์หยวน “ไปก่อนแล้วค่อยว่ากันเถิด”
ปรมาจารย์หยวนไม่อยากทำเช่นนั้น เพราะตนรู้ดีถึงความเข้มงวดของหุบเขาลึกนี้ แต่ลู่เฉินไม่สนใจคำแนะนำของเขา และยังให้เขานำทาง เขาจึงทำได้เพียงตอบรับ จากนั้นลู่เฉินจึงนำเขาออกจากค่ายกลไปยังภูเขาด้
