คิดว่าจะรังแกข้าได้ง่ายสินะ?”
คุณชายสี่ฟางรู้ว่าบรรพบุรุษตระกูลหั่วเป็นสิ่งมีชีวิตเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน และเขาทรงพลังมากจริง ๆ แต่อีกฝ่ายสูญเสียกายเนื้อของเขาไปแล้ว ดังนั้นคุณชายสี่ฟางจึงตะคอกออกไปว่า “ถ้าเจ้ามีความสามารถก็เข้ามา!”
“คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นข้าจะออกไปดู!”
หลังจากพูดเช่นนั้น ทุกคนก็รู้สึกถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งมาจากบางแห่งในตระกูลหั่ว
ครู่ต่อมาทุกคนก็เห็นมนุษย์ไม้ปรากฏตัวขึ้น
ทว่ามีกลิ่นอายวิญญาณอยู่ในมนุษย์ไม้นี้ และวิญญาณนี้ก็ดูไม่ธรรมดา
คนของตระกูลฟางที่อยู่ในเขตแดนเตรียมพร้อมป้องกันทันที
คุณชายสี่ฟางถามว่า “จะใช้มนุษย์ไม้?”
“ใช้มนุษย์ไม้ก็เพียงพอแล้วที่จะจัดการกับเจ้า” หลังจากที่อีกฝ่ายพูดจบ แขนไม้ที่ดูแข็งทื่อก็โบกไปมา และตราประทับลำแสงขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาโจมตีเข้ากับเขตแดนของตระกูลฟาง
เขตแดนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ทันที
ผู้คนต่างอุทานพร้อมกัน และคนจากตระกูลหั่วก็ตะโกนขึ้นมาทีละคนว่า “บรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่!”
“บรรพบุรุษกำลังคุ้มคลั่ง!”
ผู้นำตระกูลหั่วมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข แต่ลู่เฉินกลับขมวดคิ้ว เพราะอีกฝ่ายอ่อนแอมากแล้ว และถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป วิญญาณอาจจะสลายไป ดังนั้นลู่เฉินจึงมาอยู่ด้านข้างศีรษะของมนุษย์ไม้
มนุษย์ไม้ดูเหมือนจะมีดวงตาขุ่นมัว แต่ในขณะที่เขาจ้องมองที่ลู่เฉิน ดูเหมือนว่าจะมีแสงแปลก ๆ กะพริบวาบอยู่ในดวงตาของเขา
“เจ้าคือคนที่ส่งจดหมายให้ข้า?”
