เขาจึงบอกว่าให้ข้านำจดหมายมาให้ท่าน และให้ท่านเปิดดูเอง” ผู้นำตระกูลหั่วกล่าว
“หาข้า?”
“ใช่”
“ข้าไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกมาแสนปี จะมีใครหาข้าเจอได้อย่างไร?”
ผู้นำตระกูลหั่วหยิบจดหมายออกมา “ดูสิ”
“นี่คือจดหมายอันใด?”
“จดหมายที่ท่านต้องเปิดเอง” ผู้นำตระกูลหั่วยื่นมันด้วยมือทั้งสองข้าง
อีกฝ่ายพูดอย่างอ่อนแรง “ข้าอ่อนแอเช่นนี้ เจ้ายังจะให้ข้าเปิดจดหมายอีกหรือ?”
“เขาบอกว่าวิญญาณของท่านเท่านั้นที่สามารถเปิดจดหมายนี้ได้” ผู้นำตระกูลหั่วกล่าวอย่างเคอะเขิน
เสียงนั้นงุนงงเล็กน้อย “ใครกันที่ทำตัวลึกลับเช่นนี้?”
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน รู้แค่ว่าเขามีกระบี่ดอกไม้เพลิงอยู่ด้วย”
“เขามีกระบี่ดอกไม้เพลิง?” คนข้างในตกตะลึง
“ขอรับ ทั้งยังมีมากกว่าพันเล่มอีก”
“เป็นไปไม่ได้!” อีกฝ่ายไม่เชื่อ จากนั้นประตูหินก็เผยช่องว่างออกมา คนผู้นั้นก็ให้ผู้นำตระกูลหั่วโยนจดหมายเข้าไปข้างใน
ผู้นำตระกูลหั่วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม
จดหมายพลันเข้าไปข้างใน
ทว่าด้านในคือม่านหมอกสีขาว และผู้นำตระกูลหั่วก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นข้างใน ดังนั้นเขาจึงได้แต่รอ
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงที่เร่งรีบและตื่นเต้นก็ดังมาจากข้างใน “เร็วเข้า ให้เขามาพบข้า!”
“อันใดนะ?”
“เร็ว! เร็วเข้า!”
“โอ้” ผู้นำตระกูลหั่วไม่รู้ว่าเหตุใดบรรพบุรุษของเขาจึงตื่นเต้นมากเช่นนี้
ผู้นำตระกูลหั่วจึงหันหลังกลับเพื่อออกไป แต่บรรพบุรุษผู้นั้นกลับกล่าวเสริมว่า
