“เจ้าต้องรีบไป เข้าใจหรือไม่?”
ผู้นำตระกูลหั่วส่งเสียงตอบรับ จากนั้นก็เร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น
หลังประตูหินมีเสียงพูดอย่างตื่นเต้นดังขึ้น “ใช่เขาหรือเปล่า? เป็นเขาจริง ๆ หรือ?”
…
ในห้องโถงใหญ่ของตระกูลหั่วในยามนี้ ลู่เฉินกำลังนั่งพักผ่อน ขณะที่หั่วลั่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านพี่ ไม่ต้องกังวล ท่านพ่อของข้าจะส่งจดหมายนั้นไปถึงบรรพบุรุษแน่”
ลู่เฉินส่งเสียงรับในลำคอ
แต่ในยามนี้เสียงโกรธพลันดังมาจากข้างนอก “เจ้าพวกตระกูลหั่ว เจ้าจำเป็นต้องฆ่าตระกูลฟางของพวกเราด้วยหรือ?”
หั่วลั่งตกตะลึง “พ่อของฟางคง คุณชายสี่ฟาง!”
ลู่เฉินไม่ได้จริงจังกับมันนัก แต่ในเวลานี้ฟางคงและกลุ่มคนจากตระกูลฟางปรากฏตัวขึ้น และในเวลาเดียวกันผู้นำก็คือชายในชุดขนนกสีดำ
เห็นเพียงว่าชายคนนั้นมีลายพรางบนใบหน้า เหมือนคนป่าเถื่อนอย่างไรอย่างนั้น
หั่วลั่งรีบนำคนของตนไปข้างหน้าและขวางพวกเขาเอาไว้ “เจ้าจะทำอันใด?”
“จะทำอันใด?”คุณชายสี่ฟางจ้องมองไปที่หั่วลั่ง
ฟางคงพูดด้วยความโกรธเป็นอย่างมาก “หั่วลั่ง เจ้าไม่น่าถามทั้ง ๆ ที่รู้ดีอยู่แล้วหรือ?”
“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเจ้ามาทำอันใดกันที่นี่!” หั่วลั่งพูดอย่างจริงจัง
ฟางคงชี้ไปที่ลู่เฉิน “เขาฆ่าคุณชายสองของตระกูลข้า!”
เมื่อหั่วลั่งได้ยินสิ่งนี้ก็หัวเราะ “ฟางคง คุณชายสองของเจ้ากินผลมารเหมันต์เข้าไปจึงทำให้เขาคุ้มคลั่ง อยากกลืนกินพลังปราณของคนอื่น ดังนั้นท่านพี่ข
