อกมา
เห็นเพียงพลังเหล่านี้ เพียงพริบตาเดียวก็ปกคลุมไปยังลู่เฉินทันที
เสวี่ยจิ่วที่อยู่บนกำแพงนั้นหัวเราะลั่น “ตอนนี้สมควรตายแล้วหรือไม่?”
ขณะนั้นเอง เงาสายฟ้าเงาหนึ่งจึงสว่างวาบขึ้นมาและพุ่งเข้าไปบนกำแพง เมื่อเงาสายฟ้าปรากฏขึ้นมา เขาจึงยืนอยู่ภายในพื้นที่เล็ก ๆ จากนั้นก็หัวเราะพลางเอ่ยว่า “แท้จริงแล้วบนกำแพงนี้ยังมีพื้นที่เล็ก ๆ อยู่”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ฟื้นจากร่างเงาวิญญาณสายฟ้ากลายเป็นร่างเดิม จากนั้นจึงจ้องมองไปที่เงาสีขาวตรงหน้า
เห็นเพียงเงาสีขาวนี้ไร้ซึ่งกายเนื้อ มีเพียงเงาวิญญาณสว่างอยู่ตรงนั้น
“เจ้าหนุ่ม เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างนั้นหรือ?” เสวี่ยจิ่วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเผยรอยยิ้มเย็นชา
“กล้าต่อสู้หรือไม่?” ลู่เฉินอยากรู้ว่า เหตุใดชายผู้นี้จึงไม่สู้กับเขาด้วยตัวเอง
เสวี่ยจิ่วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก “จัดการเจ้า ไม่จำเป็นต้องให้ข้าลงมือเอง”
“โอ้? เช่นนั้นเจ้ายังมีวิธีใดอีกหรือ? รีบนำมันออกมา” ชายหนุ่มมองเสวี่ยจิ่วพร้อมกับยกยิ้ม
เสวี่ยจิ่วจึงชี้ไปบนกำแพง และกำแพงนั้นสามารถมองเห็นภาพพระราชวังที่อยู่ด้านนอกได้
เห็นเพียงเสวี่ยจิ่วหัวเราะพลางเอ่ยว่า “อสูรปีศาจเหล่านี้จะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าเอง”
“พวกมันไม่รู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ ยังคิดจะให้พวกมันเล่นกับข้าอย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินพูดขึ้นมาอย่างไม่สนใจ
เมื่อได้ยินดังนั้น เสวี่ยจิ่วจึงแสยะยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่า ข้าจะต้องให้เจ้าลองพลังสักหน่อย”
เมื่อ
