ในตอนนั้นเอง กลิ่นอายแข็งแกร่งก็ปรากฏขึ้นบริเวณโดยรอบหยวนเส่าชิงและคนอื่น ๆ ครั้นมองไปยังที่มาของกลิ่นอายที่แข็งแกร่งเหล่านี้ก็ได้พบกับกลุ่มโลงศพน้ำแข็งที่บินมาจากไกล ๆ เข้าพอดี
จากนั้นเสียง ‘บึ้ม บึ้ม บึ้ม’ พลันดังซ้อนกันขึ้นมาและไปหยุดอยู่ด้านนอกค่ายกลหมอก
หยวนเส่าชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “คนพวกคือ?”
“เป็นศพมนุษย์ทั้งสิ้น”
“ว่าอย่างไรนะ?” หยวนเส่าชิงเบิกตากว้าง
ผู้นำจวนเผยรอยยิ้มเย็นชา “เพียงแค่เจ้าหนุ่มนั่นกล้าออกมา ก็จะทำให้เขาจบเห่ได้!”
หยวนเส่าชิงรู้สึกแปลกใจ “เช่นนั้น ศพมนุษย์พวกนี้ แข็งแกร่งมากหรือ?”
“อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้” ผู้นำจวนยิ้มชั่วร้าย
หยวนเส่าชิงจึงทำได้เพียงรอคอย
ส่วนโลงศพน้ำแข็งเหล่านั้นนอนลงตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ เจี้ยนซิงเฟิงมองด้วยความแปลกใจ จนกระทั่งลู่เฉินและคนอื่น ๆ ปรากฏตัวอีกครั้ง
เจี้ยนซิงเฟิงรีบบินเข้ามาทันที คิดจะใช้เคล็ดวิชากระบี่ศิลาอีกครั้ง แต่ลู่เฉินใช้มือข้างหนึ่งนำไข่มุกรวบรวมวิญญาณออกมา มืออีกข้างหนึ่งนำไข่มุกวิญญาณสายฟ้าออกมา จากนั้นทุกคนจึงได้เห็นว่าบนร่างของลู่เฉินเกิดการเคลื่อนไหวของพลังปราณ และพลังปราณเหล่านี้ก็มาจากค่ายกลใหญ่ที่ไหลเข้าสู่ร่างกายเขา
แต่สิ่งที่ยิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงก็คือ ลู่เฉินนำลูกกลมอัสนีขนาดใหญ่ออกมาและกักขังเจี้ยนซิงเฟิงไว้ภายในลูกกลมอัสนีนี้
สมบัติวิญญาณบนร่างเจี้ยนซิงเฟิงจึงสูญเสียการเชื่อมต่อกับคนของจวนเหมันต์อุดรในทัน
