ามหดหู่ “นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ เช่นนั้นควรทำอย่างไร?”
ฟาเทียนรู้สึกสับสนเช่นกัน แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นมาด้วยท่าทางนิ่งสงบ “ยังมีอีกวิธีหนึ่งให้ลองดู”
“ยังมีอีกวิธีหนึ่ง?” อวิ๋นซวนซวนแปลกใจ คนอื่น ๆ จึงจ้องมองไปยังลู่เฉินเช่นกัน
ลู่เฉินฉีกยิ้มออกมา “นั่นก็คือถอยออกมา แล้วเข้าไปยังค่ายกลหมอก”
“อ๊ะ? ถอยออก?” อวิ๋นซวนซวนตกใจขึ้นมาเล็กน้อย
ฟาเทียนรู้ว่าอย่างไรลู่เฉินก็ต้องมีวิธีอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงพูดขึ้นว่า “เช่นนั้น พวกเราถอยออกมาเสียก่อน”
อวิ๋นซวนซวนคิดภายในใจ ตอนนี้คงมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น จึงค่อย ๆ ถอยไปยังค่ายกลหมอก เมื่อเจี้ยนซิงเฟิงเห็นลู่เฉินและคนอื่น ๆ ถอยออกมานั้น จึงหัวเราะขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ขี้ขลาดเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“อย่ารีบร้อนไป” ลู่เฉินที่อยู่ภายในค่ายกลหมอกเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา
เจี้ยนซิงเฟิงพูดขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกหวาดกลัว “เจ้าคิดว่าหลบเข้าไปภายในค่ายกลหมอกแล้วก็จะสามารถจับข้าได้หรือ?”
“ไม่ลอง แล้วจะรู้ได้อย่างไร?” ลู่เฉินจึงหัวเราะขึ้นมา
เจี้ยนซิงเฟิงเผยยิ้มเย็นชา “ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร อวิ๋นซวนซวนที่อยู่ภายในค่ายกลหมอกมองไปยังลู่เฉินด้วยความสงสัย “ตอนนี้ควรทำเช่นไร?”
