ธมิตรกำจัดมาร
ลู่เฉินอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พันธมิตรกำจัดมารนี่วุ่นวายจริง ๆ”
“ใช่ แต่เจ้าร้ายกาจยิ่งกว่า เจ้าใช้ชื่อเดียวกัน หากถูกคนของพันธมิตรกำจัดมารมาได้ยินเข้า พวกเขาจะต้องมาคุยกับเจ้าแน่” จู่ ๆ อวิ๋นซวนซวนก็นึกถึงบางสิ่งได้และเอ่ยเตือนลู่เฉิน
ชายหนุ่มแย้มยิ้มประหลาด “อย่ายุ่งกับข้าเลยดีกว่า มิเช่นนั้น…”
จากนั้นอวิ๋นซวนซวนก็เห็นว่าแววตาของลู่เฉินน่ากลัวเพียงใด นางเอ่ยเตือนอีกครั้งว่า “ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าพันธมิตรกำจัดมารนี้ไม่ธรรมดา ดังนั้นอย่าพยายามอวดเก่งเลยดีกว่า”
“เจ้าไม่กลัวหรือ?”
“ข้าไม่กลัว เพราะพวกเขาจับข้าไม่ได้ ส่วนเจ้านั้นต่างกัน ชื่อเหมือนกัน ถึงยามนั้นพวกเขาให้เจ้าเปลี่ยนชื่อ มันจะไม่เป็นอย่างข้าที่แค่เตือนเจ้าอีกแล้ว” อวิ๋นซวนซวนอธิบาย
“ข้าคิดว่าเจ้ากล้าต่อกรกับพวกเขาจริง ๆ แต่คิดไม่ถึงว่าจะแค่เตือนเท่านั้น”
“พวกเขาไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ ดังนั้นข้าย่อมไม่มีเหตุผลที่จะต่อต้านใช่หรือไม่?” อวิ๋นซวนซวนพยายามอธิบาย
“แล้วถ้าพวกเขาดูถูกและใส่ร้ายจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เมื่อแสนปีก่อนเล่า?”
“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะสู้กับพวกมันตรง ๆ” อวิ๋นซวนซวนพูดอย่างโกรธเกรี้ยว
“อย่าพูดให้ดูดีนัก ข้ากลัวว่าเมื่อถึงเวลา เจ้าจะกลัว”
“กลัว? จอมมารผู้ยิ่งใหญ่เช่นข้าเคยกลัวใครด้วยหรือ?” อวิ๋นซวนซวนกล่าวอย่างโอหัง
ลู่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และไม่พูดอะไรอีก ขณะที่ฟาเทียนและฉีฉีน้อยไม่ลืมที่จะเอ่ยโจมตีอว
