ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างมืดมน “ดูว่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้แข็งแกร่งหรือไม่ ถ้ามันแข็งแกร่ง บางทีพ่อหนุ่มนั่นอาจไม่ยอมจำนน”
“เจ้าอยากใช้ประโยชน์จากมัน?” ซูเฟยพูดราวกับว่าเขาเข้าใจอันใดบางอย่าง
หลังจากที่ฉีเหยียนพยักหน้า เขาก็เฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ และในขณะเดียวกันก็ให้คนในจวนเหมันต์อุดรระวังตัว
ในยามนี้แสงสีฟ้าก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นพื้นก็แตก และมีคนเดินออกไป
ชายคนนี้คือวานรขาว แต่แค่วานรขาวในยามนี้จนตรอกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าได้รับบทเรียนจากอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวที่อยู่ใต้ดินแล้ว
แต่เมื่อทุกคนเห็นวานรขาวก็ประหลาดใจกันไปทีละคน และบางคนถึงกับสงสัยว่า “มันออกมาจากด้านในได้อย่างไร?”
“หรือว่าเขาค้นพบอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวแล้ว?”
“ดูเหมือนว่าเขาจะอยากจับอสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้น”
ทุกคนมีความสงสัยหลายอย่าง แต่ฉีเหยียนกลับพูดด้วยความโกรธว่า “ผู้ชายคนนี้ เขารู้แล้วว่าอสูรศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ไหนตั้งนานแล้ว!”
ซูเฟยไม่คิดว่าวานรขาวรู้เรื่องนี้นานแล้ว เขาจึงขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้านี่ ซ่อนตัวอยู่ลึกมาก!”
ในยามนี้วานรขาวพูดกับทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ว่า “อสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวตัวนั้นแข็งแกร่งมาก และเราจะจัดการกับมันได้ก็ต่อเมื่อเราร่วมมือกัน!”
แต่ไม่มีใครเชื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟาเทียนที่เย้ยหยันว่า “ยามที่เจ้าพบ เหตุใดถึงไม่ปล่อยให้ทุกคนจัดการกับมันด้วยกัน?”
ดังนั้นคนอื่น ๆ จึงทยอยกันด
