ูหมิ่นวานรขาว
วานรขาวพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าได้ขังอสูรศักดิ์สิทธิ์ไว้ข้างล่างแล้ว ถ้าไม่มีข้า เจ้าก็หามันไม่พบ และเจ้าก็ไม่สามารถเอามันออกไปได้!”
ทุกคนไม่เชื่อ โดยเฉพาะผู้กล้าบางคนที่เริ่มกระโดดลงมาตามรอยแตกด้านล่าง
หลังจากนั้นไม่นาน คนเหล่านั้นก็วิ่งออกมาอีกครั้งและบอกว่าพวกเขาไม่พบอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาว แต่คนอื่น ๆ ไม่เชื่อ ดังนั้นอีกกลุ่มหนึ่งจึงเข้าไปแล้ววิ่งออกมาอีกครั้ง โดยบอกว่าด้านล่างมีเพียงแสงสีฟ้าและไม่พบสิ่งใดอีก
ฟาเทียนมองไปที่ลู่เฉิน “ผู้อาวุโส เราจะลงไปกันหรือไม่?”
“ไม่รีบร้อน” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ
ฟาเทียนรู้สึกว่าผู้อาวุโสดูเหมือนจะรู้อันใดบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงไม่ถามคำถามใดอีก
ส่วนฉีเหยียนที่เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ สงสัยว่า “ชายผู้นี้ดักจับอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวตัวนั้นไว้?”
“ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้เราสามารถร่วมมือกับผู้ชายคนนั้นได้เท่านั้น” ดวงตาของซูเฟยเป็นประกายราวกับกำลังครุ่นคิดอันใดบางอย่าง
“ร่วมมือ? ยังกล้าอีกหรือ?” ฉีเหยียนหดหู่ใจ
“ตอนนี้เขาได้ติดกับดักของอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวแล้ว หากเจ้าไม่ร่วมมือกับเขา เจ้าคิดว่าจวนเหมันต์อุดรของเจ้าจะกำจัดอสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้ได้หรือไม่” ซูเฟยถามย้อนกลับ
ฉีเหยียนรู้สึกว่าสิ่งที่ซูเฟยพูดมีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงยืนอยู่ที่นั่นและตะโกนบอกวานรขาวว่า “เราจะร่วมมือกับเจ้า!”
เมื่อวานรขาวเห็นคนจากจวนเหมันต์อุดร มั
