ุดรเท่าใดนัก ดังนั้นจึงมีคนตะโกนขึ้นมาว่า “เหตุใดจวนเหมันต์อุดรจึงสามารถครอบครองที่นี่ได้?”
“ใช่ สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ของจวนเหมันต์อุดร”
ฉีเหยียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หมายความว่าพวกเจ้าไม่เคารพพวกเราจวนเหมันต์อุดรอย่างนั้นหรือ?”
“หยิ่งยโสนัก? คิดว่าพวกเรากลัวเจ้าอย่างนั้นหรือ?” บางคนตะโกนขึ้นมาอย่างรู้สึกไม่เห็นด้วย
เมื่อฉีเหยียนตะคอกกลับไป ก็หันไปออกคำสั่งแก่ผู้ที่ติดตามมา “ไป! นำผู้คนที่ขัดคำสั่งทั้งหมดมาให้ข้าสั่งสอน!”
“ขอรับ!” คนเหล่านั้นจึงออกไปทันที
เห็นเพียงคนเหล่านี้มีการเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว และยังเป็นยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนแห่งจวนเหมันต์อุดรทั้งหมด ดังนั้นหลังจากที่พวกเขาลงมือ เพียงไม่นานผู้คนต่างก็ได้รับบาดเจ็บมากมาย แต่มีบางคนที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง สามารถหลบเลี่ยงการโจมตีของพวกเขาได้
ทว่าคนของจวนเหมันต์อุดรมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ทำให้คนจำนวนมากที่ยังไม่ทันได้ต่อต้านใด ๆ ก็ถูกโจมตีจนต้องถอยออกไปไม่น้อย
แต่ยังมีบางสถานที่ที่ทุกคนกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย และสถานที่นี้ก็คือสถานที่ที่ลู่เฉินอยู่ รวมทั้งสถานที่ที่คนของสำนักเหมันต์สงัดอยู่
โดยเฉพาะเมื่อวานรขาวเห็นลู่เฉินในขณะนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา
จนกระทั่งฉีเหยียนมองเห็นลู่เฉิน จึงยิ่งเบิกตากว้าง “เขา!”
ซูเฟยรู้สึกสงสัย “ผู้ใด?”
“คนที่ทำให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์และข้าบาดเจ็บ” ฉีเหยียนชี้ไปยังลู่เฉิน
ซูเฟยแสดงสีหน้าแปลก
