นใจขึ้นมา
นักบุญหญิงขมวดคิ้วพลางเอ่ยว่า “มีบางสถานที่ที่ข้าพบสัตว์ปีศาจตัวอื่น พลังของสัตว์ร้ายเหล่านั้นบางทีอาจจะช่วยเจ้าได้”
“จริงหรือ?”
“ใช่ ข้าจะรีบไปจัดการทันที” นักบุญหญิงพูดอย่างไร้ทางเลือก
ราชาหมาป่าเฒ่าจึงคลายกังวล และพลันเอ่ยถามขึ้นมา “เจ้าหนุ่มผู้นั้นคือใคร?”
นักบุญหญิงจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ราชาหมาป่าเฒ่าจึงรู้สึกสงสัย “แต่ข้ามักจะรู้สึกว่า เขาน่าจะเป็นใครบางคนเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน”
“บางคน?” นักบุญหญิงมีท่าทางจริงจังขึ้นมา
“ข้าเพียงแค่คาดเดา แต่ก็ไม่เหมือน” ราชาหมาป่าเฒ่าตอบ
“เรื่องนี้ข้าจะตรวจสอบดู ส่วนเจ้า เพียงแค่ตั้งใจชุบชีวิตก็พอ” นักบุญหญิงคิดแล้วจึงพูดด้วยท่าทางสงบลง
“ข้ากำลังคิดว่าที่นี่ยังปลอดภัยหรือไม่?”
“วางใจเถิด ที่นี่ยังถือว่าปลอดภัย ส่วนเจ้าหนุ่มผู้นั้น ถ้าหากคิดจะหาที่นี่จากด้านนอก นั่นเป็นไปไม่ได้” นักบุญหญิงพูดจบจึงนำวานรขาวออกไปจากที่นี่
…
ลู่เฉินและราชาหมาป่าเหมันต์สงัด ถูกเครื่องหมายนั้นส่งมายังบนพื้นหิมะที่อยู่ห่างไกลถึงหลายแสนลี้
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดควบคุมร่างกายใหม่อีกครั้ง แต่เขามองไปบนพื้นหิมะรอบ ๆ พลางเอ่ยถามขึ้นมา “นายท่าน นี่พวกเรา?”
“นักบุญหญิงผู้นั้นใช้ยันต์ส่งตัว และยันต์ชนิดนี้ก็สามารถส่งเจ้าไปได้ทันที” จิตของลู่เฉินมาจากภายในร่างของราชาหมาป่าเหมันต์สงัด
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “เช่นนั้น หมายความว่าข้าปลอดภัย
