?” ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าคือสิ่งใด
นักบุญหญิงที่อยู่ในมุมมืดจึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ไม่น้อยเลยทีเดียว!”
ลู่เฉินกลับแปลกใจเล็กน้อย “ราชันย์กระดูกภูต เป็นไม่ไปได้ที่จะปรากฏตัวในมหาทวีปจิ่วโหยว”
“แน่นอนว่าไม่ใช่มหาทวีปจิ่วโหยว!” นักบุญหญิงตอบตามตรง
เมื่อเข้าใจแล้ว เขาก็พูดออกมาว่า “ดูเหมือนว่าถ้ำนี้ของพวกเจ้าจะมีรอยแตกของช่องทางอื่นด้วย!”
เมื่อนักบุญหญิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางเอ่ยออกมา “เจ้าหนุ่ม ดูเหมือนว่าเจ้าจะเข้าใจเรื่องรอยแตกอยู่บ้าง?”
“เจ้าส่งคนไปยังพระราชวังไร้หน้า ไม่ใช่เป็นเพราะสิ่งของในรอยแตกนั่นหรือ?”
เมื่อนักบุญหญิงเห็นว่าอีกฝ่ายมองเห็นเจตนาของตนจึงตะคอกออกมา “ดูเหมือนว่าวันนี้เจ้าจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่!”
“เจ้าช่างมั่นใจเสียจริง!”
นักบุญหญิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย จึงรีบออกคำสั่งไปยังหวังต้าต่าน “สังหารเขาซะ!”
หวังต้าต่านขานรับด้วยท่าทางนิ่งเฉยราวกับหุ่นเชิด “ขอรับ!”
เพียงไม่นาน หวังต้าต่านจึงเดินไปยังทั้งสามคน และบนร่างยังกระจายไอภูตผีออกมา
ลู่เฉินมองไปยังฟาเทียนด้วยรอยยิ้ม “ถึงเวลาออกโรงของเงาพระพุทธเจ้าผู้พิทักษ์ของเจ้าแล้ว!”
“ขอรับ ผู้อาวุโส!” ฟาเทียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
เห็นเพียงฟาเทียนเริ่มเตรียมพร้อม จากนั้นเงาพระพุทธเจ้าจึงบินออกไปจากร่าง ซึ่งเป้าหมายก็คือหวังต้าต่าน
หวังต้าต่านไม่ได้หลบหนี ปล่อยให้เงาพระพุทธเจ้าโจมตีเข
