ดวิชาทะลุผ่าน” ลู่เฉินยิ้มออกมา
“เคล็ดวิชาทะลุผ่าน?” ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน
ราชันย์แมลงลมสงสัย “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“เคล็ดวิชาทะลุผ่านจะทำให้เขาพรางตัวได้ชั่วคราว แต่ถ้าหากเขาถูกผู้ใดพบตำแหน่งเข้าละก็…” ลู่เฉินแค่นยิ้มพร้อมฟาดฝ่ามือไปยังจุดหนึ่ง
จุดนั้นส่งเสียง ‘ตึง!’ ตามมาด้วยเงาคนผู้หนึ่งถูกตีกระเด็นออกไป จนในที่สุดทุกคนก็เห็นไป๋เหล่าเอ้อร์ปรากฏตัวออกมา
สีหน้าของเจ้าตัวดูไม่ดีนัก
ไม่เพียงเท่านั้น ทุกคนยังพบว่าไป๋เหล่าเอ้อร์ดูอ่อนแอลงมาก ราวกับว่าเป็นเพียงผู้อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้ เรียกว่าสภาพเหมือนคนที่สามารถถูกผู้ใดจับก็ได้ทั้งนั้น
ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็แปลกใจ แท้จริงแล้วเกิดสิ่งใดขึ้น?
ราชันย์แมลงลมรีบวิ่งไปยังไป๋เหล่าเอ้อร์ แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “พี่รอง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
ไป๋เหล่าเอ้อร์เบิกตากว้างมองไปยังลู่เฉิน “เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าข้าอยู่ตรงไหน?”
“ไม่ว่าเคล็ดวิชาพรางกายใด ต่อหน้าข้ามันก็เสียแรงเปล่าทั้งนั้น” ลู่เฉินตอบกลับเพียงสั้น ๆ
ผู้คนในบริเวณนั้นตกตะลึงขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างก็คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เคล็ดวิชาพรางกาย ลู่เฉินยังสามารถดูออกได้
ไป๋เหล่าเอ้อร์ไม่พอใจ จึงหายตัวไปอีกครั้ง
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นชา “ยังเอาอีกหรือ?”
ชายหนุ่มเปิดใช้ ‘กำแพงพันชั้น’ อีกครั้ง ในตอนนั้น จู่ ๆ ไป๋เหล่าเอ้อร์ก็ปรากฏตัวออกมาพลางใช้มือข้างหนึ่งฟาดไปบนกำแพงพันชั้นของลู่เฉิน กำปั้นน
