ี้ทะลุกำแพงพันชั้นของลู่เฉิน เข้าใกล้ ‘ร่าง’ ของชายหนุ่มเข้าทุกที
ไป๋เหล่าเอ้อร์ตะโกนอย่างได้ใจ “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าสามารถใช้เคล็ดวิชาทะลุผ่านได้ เช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้ไว้ว่า ตราบใดที่เคล็ดวิชาทะลุผ่านของข้าโจมตีออกไป ก็สามารถทะลุผ่านการป้องกันของเจ้าได้!”
ทะลุผ่านการป้องกัน…
ทุกคนที่ได้ยินต่างสูดหายใจเข้าเต็มปอด หลายคนคิดว่าลู่เฉินจบเห่เป็นแน่
แต่มีสิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ เมื่อกำปั้นสัมผัสเนื้อกายของลู่เฉิน เจ้าตัวจะกลายเป็นเพียงมนุษย์กระดาษ
“อันใดกัน!” ไม่ง่ายเลยที่ไป๋เหล่าเอ้อร์จะฉวยโอกาสทำให้ลู่เฉิน ‘บาดเจ็บ’ ได้ แต่ลู่เฉินกลับกลายเป็นมนุษย์กระดาษเสียนี่
ไม่เพียงแต่ไป๋เหล่าเอ้อร์เท่านั้น ผู้คนในบริเวณนั้นแต่ละคนต่างเบิกตากว้าง รู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก
ฟาเทียนตะโกนด้วยความพึงพอใจ “เห็นหรือไม่? การโจมตีของพวกเจ้า สำหรับผู้อาวุโสแล้วนับว่าไร้ผลทั้งสิ้น!”
ราชันย์แมลงลมพึมพำออกมา “เทียบกับเมื่อก่อน ตอนนี้น่ากลัวกว่าแล้ว”
ขณะที่ราชันย์แมลงลมพึมพำอยู่นั้น ลู่เฉินก็หัวเราะ แล้วเอ่ยขึ้นต่อหน้าไป๋เหล่าเอ้อร์ว่า “เคล็ดวิชาทะลุผ่านของเจ้านับว่าแข็งแกร่งมาก แต่เมื่อมาเจอข้าแล้ว นั่นก็นับว่าเจ้าโชคร้ายโดยแท้!”
ไป๋เหล่าเอ้อร์ไม่พอใจ เหวี่ยงกำปั้นออกไปอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ลู่เฉินไม่ให้เขาสัมผัสตนได้
เจ้าตั๊กแตนตำข้าวแขนสีทองที่อยู่บนบ่าของลู่เฉินเหวี่ยงคมมีดออกไป แต่ไป๋เหล่าเอ้อร์ไม่ได้
