ิกตากว้าง “จริงหรือ?”
“ไม่เชื่อ?”
ฟาเทียนเชื่ออย่างแน่นอน แต่ไม่ได้เห็นกับตาตนเอง ดังนั้นจึงพูดขึ้นมาด้วยความเก้อเขิน “ข้ายังอยากลองดู”
“เช่นนั้น เจ้าลองหาดาบแหลมคมหรือกระบี่โจมตีตนเองดู”
ฟาเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงนำกริชออกมาและแทงไปที่แขนของตน ทว่ากลับเห็นเพียงแสงสีเลือดสว่างขึ้นมาด้านนอก แต่ไม่เกิดอันใดขึ้น แม้กระทั่งรอยแผลเป็นก็ไม่มี
“นี่จะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว” ฟาเทียนคิดไม่ถึงว่าเนื้อกายของตนจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้
ลู่เฉินยิ้ม “ตอนนี้เพียงแค่เริ่มต้น หลังจากนี้จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น”
เมื่อฟาเทียนได้ยินจึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้อาวุโสช่วยตนจึงเกิดขึ้นได้ ดังนั้นจึงมองไปยังลู่เฉินพลางพูดออกมาด้วยความนับถือ “ขอบคุณผู้อาวุโสเป็นอย่างมาก!”
“ไปเถิด” ลู่เฉินว่า
เมื่อฟาเทียนขานรับก็ก้าวตามลู่เฉินไปทันที
…
สามวันหลังจากนั้น ลู่เฉินมาถึงยังเมืองแห่งหนึ่งไม่ไกลจากสำนักเหมันต์สงัดมากนัก มันคือเมืองเหมันต์สงัด
ขณะนี้ที่นี่มีผู้คนมารวมตัวกันอยู่เป็นจำนวนมาก และคนเหล่านี้ต่างก็มารอดูการแสดง
ทว่าท่ามกลางคนเหล่านี้กลับมีคนจำนวนมากที่ลู่เฉินได้คัดเลือกมาจากแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด
คนเหล่านี้เมื่อเห็นว่าลู่เฉินปรากฏตัวขึ้นต่างก็พูดขึ้นมาด้วยความเคารพ “นายท่าน”
ทันใดนั้นเอง ผู้คนมากมายของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดที่แฝงตัวอยู่ภายในเมืองเหมันต์สงัดก็วิ่งเข้ามาหาลู่เฉินและแสดง
