องมองเขาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้ายอมรับว่าเจ้านั้นมีพลังแข็งแกร่ง แต่ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่เกินวิญญาณขั้นหลอมแก่นแท้ไปได้!”
“โอ้? วิญญาณขั้นหลอมแก่นแท้?” ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ใช่!” ราชาอินทรีเพลิงพูดจบก็แสดงเคล็ดวิชาภูตออกมา
เคล็ดวิชาภูตินั้นเป็นลูกไฟลูกหนึ่ง และเมื่อลูกไฟพุ่งออกไปก็กระจายออกทันที จากนั้นทั้งหมดจึงพุ่งไปยังลู่เฉิน
เดิมทีคิดว่าเคล็ดวิชาภูตนี้จะสามารถทำลายอีกฝ่ายได้โดยไม่มีปัญหา
แต่สิ่งที่ทำให้ราชาอินทรีเพลิงคาดไม่ถึงก็คือ เมื่อลูกไฟเหล่านี้โจมตีไปบนร่างของลู่เฉินนั้น กลับไม่มีผลใด ๆ กับเขาทั้งสิ้น
“เป็นไปไม่ได้!” ราชาอินทรีเพลิงไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเห็น ดังนั้นจึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา
ลู่เฉินมองไปยังราชาอินทรีเพลิงด้วยรอยยิ้ม “มาเถิด ให้เจ้าลองโจมตีอีกสักครั้ง”
ราชาอินทรีเพลิงรู้สึกว่าลู่เฉินนั้นอวดดีเกินไป จึงลงมือโจมตีอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ได้ปล่อยวิญญาณมารออกไป เพราะเขาต้องการที่จะให้วิญญาณมารนี้แนบเข้ากับวิญญาณของเขาและควบคุมอีกฝ่าย
แต่เมื่อวิญญาณมารนี้พบกับลู่เฉินกลับส่งเสียงร้องประหลาดขึ้นมา จากนั้นก็ถอยกลับออกไป
ลู่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วิญญาณมารนี้ของเจ้าอ่อนแอเกินไป”
ราชาอินทรีเพลิงมีสีหน้าดูไม่ดีนัก โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ที่วิญญาณถูกอีกฝ่ายทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงไม่สามารถใช้พลังออกมาได้มาก จึงทำได้เพียงจ้องมองชายหนุ่มด้วยสาย
