บเขา ให้เขาพาพวกเราออกไป!”
คนที่เหลืออยู่เหล่านั้นต่างก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมา แต่ฮวากูเทียนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโมโห “พวกเจ้ายังไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นหรือ?”
หั่วเหล่าจิ่วกลับพูดขึ้นมาว่า “เจ้าเมืองฮวาเฉิง เจ้าก็เห็นแล้ว เขารู้เรื่องมากมายเช่นนี้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องจับเขา จึงจะสามารถให้เขาพาพวกเราออกไปได้!”
ฮวากูเทียนมองไปยังลู่เฉิน
ชายหนุ่มเพียงเอ่ยออกมาว่า “เมื่อครู่ข้าไม่ได้บังคับให้พวกเจ้ามา ดังนั้นหากคิดจะให้ข้าพาออกไป นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้”
สิ้นเสียงของเขา ต้นไม้บริเวณรอบ ๆ ก็ปรากฏเถาวัลย์ออกมามากมาย พันรัดผู้คนไว้ไม่น้อย จากนั้นจึงถูกแขวนไว้กลางอากาศ ครั้นคนเหล่านั้นคิดจะต่อต้าน ก็มีมือบางส่วนงอกออกมาจากเถาวัลย์และจับพวกเขาไว้ทันที
คนหล่านั้นต่างกรีดร้องขึ้นมา จากนั้นวิญญาณภายในจึงถูกทำลาย ทั้งร่างก็เหี่ยวเฉา จนกลายเป็นเพียงซากศพแห้งลอยอยู่กลางอากาศในที่สุด
จึงทำให้ผู้คนเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา บางคนหวาดกลัวจนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ปีศาจต้นไม้ที่เล่าลือกัน?”
“ดูเหมือนว่าจะมีปีศาจเฒ่าที่น่ากลัวออกมามากมายแล้ว” ฮวากูเทียนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
หลงฉีร้อนใจขึ้นมา รีบมองไปยังลู่เฉินทันที “เจ้าหนุ่ม เร็ว! รีบนำพวกเราออกไป มิเช่นนั้นพวกเราจะฆ่าเจ้า!”
หั่วเหล่าจิ่วก็ตระหนักถึงเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม เจ้าเพียงแค่พาพวกเราออกไป พวกเราสามารถไว้ชีวิต
