เจ้าได้!”
คนอื่น ๆ ก็พูดกับลู่เฉินเช่นนี้
แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเจ้ากำลังขอร้องข้า”
“เจ้าหมายควมว่าอย่างไร?” หลงฉีเบิกตากว้าง
“ขอร้องข้า เหตุใดจึงไม่ทำท่าทางให้ดีกว่านี้เสียหน่อย?”
หลงฉีกังวลใจขณะมองไปยังลู่เฉิน “แท้จริงแล้วเจ้ากำลังคิดสิ่งใด?”
“ข้าผู้นี้ไม่ชอบการถูกผู้อื่นคุกคาม” ลู่เฉินยิ้มก่อนจะมองไปยังฮวากูเทียนและคนอื่น ๆ “พวกเราไปเถิด”
เมื่อพูดจบ ลู่เฉินก็พากลุ่มคนเหล่านี้ไป ส่วนหลงฉีและคนอื่น ๆ หวาดกลัวจนรีบวิ่งตามไปทันที
แต่ด้านหลังยังคงมีปีศาจต้นไม้บางส่วนที่คอยพันรัดคนเหล่านั้นไว้เป็นครั้งคราว หรือปีศาจกระรอกดินที่ปรากฏออกมาจากใต้ดินและนำตัวพวกเขาไป
สำหรับทุกคนแล้ว ราวกับเป็นฝันร้าย
ดังนั้นคนเหล่านี้จึงกังวลใจ คนจากหลายสำนักจำนวนไม่น้อยจึงเริ่มขอร้องลู่เฉิน
ลู่เฉินยังคงไม่สนใจ หลงฉีจึงพูดออกมาด้วยความโมโห “ทุกท่าน อย่าขอร้องเขา เข้าไปจับเขาก็พอแล้ว”
หั่วเหล่าจิ่วรู้ว่าเป็นทางเดียวที่สามารถทำได้ในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงปล่อยโซ่ตรวนลูกกลมเพลิงออกไปพันล้อมลู่เฉินไว้ทันที ฮวากูเทียนกับคนอื่น ๆ จึงรีบลงมือป้องกันทันที จากนั้นฮวากูเทียนและคนที่อื่น ๆ ที่เหลือจึงรีบลงมือ
“เจ้าเมืองฮวาเฉิง เจ้าอย่าบีบบังคับพวกเรา!” หั่วเหล่าจิ่วพูดด้วยความโมโห
“เจ้าก็บีบบังคับให้ข้าต้องทำเช่นนี้เหมือนกัน!” บนฝ่ามือของเจ้าเมืองฮวาเฉิงจึงปรากฏพู่กันแสงทองออกมา และพู่กันนี้ได้วา
