ดหุ่นเชิดไม้ออกมาจำนวนไม่น้อย
หุ่นเชิดไม้เหล่านี้กลายเป็น ‘กำแพง’ ล้อมปกป้องลู่เฉินไว้ ไม่ให้คนเหล่านี้โจมตีลู่เฉิน
คนเหล่านั้นกังวลใจขึ้นมาทันที
และในขณะนั้นเองก็มีคนบางส่วนถูกปีศาจต้นไม้พันลากออกไป
ยังคงมีบางคนที่ยังตกลงไปภายในหลุมอย่างต่อเนื่อง ทำให้จากเดิมที่มีคนจำนวนหลายร้อย เพียงไม่นานจึงเหลือคนเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้น
หลงฉีหวาดกลัวขึ้นมา รีบมองไปยังหั่วเหล่าจิ่วทันที “ทำอย่างไรดี?”
หั่วเหล่าจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา “เจ้านำคนของสำนักอสูรราตรีของเจ้าไปซุ่มโจมตีเจ้าหนุ่มผู้นั้น ส่วนข้าจะนำคนของสำนักอื่นไปจับเจ้าเมืองฮวาเฉิงและคนอื่น ๆ!”
“ได้!”
เพียงไม่นาน ภายในบริเวณนั้นจึงเกิดความวุ่นวายขึ้นมา ฮวากูเทียนนำคนไปเพียงสิบคน แต่อีกฝ่ายมีนับร้อยคน ดังนั้นย่อมไม่สามารถต้านทานการโจมตีได้ ทำให้เพียงไม่นาน หลงฉีและคนที่ตามมาได้บีบลู่เฉินไปยังมุมหนึ่ง
เห็นเพียงหลงฉีที่พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าดุร้าย “เจ้าหนุ่ม เห็นหรือไม่ ที่นี่ข้ามียอดฝีมือถึงยี่สิบกว่าคน ส่วนเจ้า มีเพียงคนเดียว”
“ยี่สิบกว่าคนแล้วอย่างไร” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ยังจะมีอารมณ์ตลกหรือ?”
“พวกเจ้าต้องตาย ข้าต้องหัวเราะออกมาอยู่แล้ว” เมื่อลู่เฉินพูดจบ ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพลันปรากฏตัวออกมา กระทั่งจักจั่นสายฟ้าก็ยังปรากฏตัวออกมาเช่นกัน
พลังการต่อสู้ของแมลงทั้งสองนี้มีความแข็งแกร่งมาก เมื่อปล่อยสายฟ้าฟาดออกมาสามารถทำให้คนเป็
