นอัมพาตได้ก่อน ส่วนตั๊กแตนตำข้าวแขนทองใช้ความเชื่องช้าของพวกมันฟาดเงามีดออกไปทีละเล่ม
เพียงไม่นาน หลายคนก็ล้มลงไปกองกับพื้นทันที
หลงฉีหวาดกลัวจนตะโกนออกมา “ถอย ถอย!”
จักจั่นสายฟ้าและตั๊กแตนตำข้าวแขนทองคิดจะไล่ตามไป แต่ลู่เฉินเอ่ยห้ามออกมาไว้ก่อน “ไม่ต้องตามแล้ว พวกเขามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานหรอก!”
แมลงทั้งสองจึงจำต้องกลับมา จากนั้นหลงฉีและคนกลุ่มนั้นก็ได้พบกับฝูง ‘เม่น’
เมื่อปีศาจเม่นเหล่านั้นปรากฏตัวออกมา พวกมันก็ยิงหนามแหลมคมออกมาทิ่มแทง
หนามเหล่านั้นเกิดจากการรวมตัวกันของไอปีศาจ ดังนั้นเมื่อทิ่มไปยังร่างกายของพวกเขา ไอมารจึงระเบิดอยู่ในกายพวกเขาทันที ทำให้ยอดฝีมือเหล่านั้นรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมากและกรีดร้องโหยหวนขึ้นมา
พอหั่วเหล่าจิ่วและคนอื่น ๆ ได้เห็นเช่นนั้นก็นึกหวาดกลัวไม่น้อย
หลงฉีเผากายเนื้อของตนจนเหลือเพียงดวงวิญญาณเท่านั้น เขารีบวิ่งไปยังด้านข้างหั่วเหล่าจิ่วพลางพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “ที่นั่นมีปีศาจเม่นจำนวนมาก!”
หั่วเหล่าจิ่วกลับมองไปยังลู่เฉิน เห็นเพียงชายหนุ่มที่ไม่เป็นอันใดแม้แต่น้อย ราวกับว่าปีศาจเหล่านั้นไม่กล้าเข้าใกล้เขาอย่างไรอย่างนั้น
นี่ทำให้หั่วเหล่าจิ่วรู้สึกโมโหจนตะโกนสั่งทุกคน “สังหารเจ้าหนุ่มนั่นให้ข้า!”
ทุกคนพุ่งตัวออกไป
และเมื่อเข้าไปใกล้ ปีศาจเม่นเหล่านั้นรวมถึงปีศาจต้นไม้และปีศาจกระรอกดินก็ปรากฏตัวออกมา
พวกปีศาจโจมตีคนเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง
ผ่านไปคร
