กแมลง ตราบใดที่เป็นแมลง ไม่ว่าจะเป็นกายเนื้อหรือวิญญาณแมลง พวกมันจะถูกกักไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวได้”
แมลงปอเลือดไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน แต่ยามนี้ตนใช้พลังสักนิดก็ไม่ได้จึงโกรธจัด “ปล่อยข้าไป!”
“ข้าบอกแล้วว่าข้าจะทำให้เจ้าเสียใจ” ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชา
แมลงปอเลือดได้แต่ร้อนใจ ขณะที่ฟาเทียนและคนอื่น ๆ ที่อยู่อีกด้านหนึ่งพลันดีใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟาเทียน เขาถึงกับล้อแมลงปอเลือดว่า “นี่คือจุดจบของเจ้า!”
“พวกเจ้าทะนงตัวให้มันน้อย ๆ หน่อย!” แมลงปอเลือดพูดอย่างโกรธเกรี้ยว
ลู่เฉินเดินไปทีละก้าว แมลงปอเลือดถลึงตาจ้องมองและพูดว่า “ข้าเป็นอมตะ ต่อให้เจ้าดักจับข้าก็ฆ่าข้าไม่ได้!”
“ข้าฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่ข้าสามารถทรมานเจ้าได้!”
“ข้าไม่กลัว!” แมลงปอเลือดยังคงดื้อรั้น
ลู่เฉินเดินไปหาแมลงปอเลือด จากนั้นก็หยิบกู่ฉินเพลิงโบราณออกมาและบรรเลงมัน เสียงของกู่ฉินนั้นแข็งแกร่งมาก และแมลงปอเลือดที่ถูกยับยั้งพลังไว้ก็เจ็บปวดทรมาน
เสียงร้องที่น่าสังเวชนั้นทำให้แมลงตัวสั่นด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าพวกมันกลัวเสียงนี้มาก
แต่ในขณะที่แมลงอมตะกำลังเจ็บปวดก็ยังคงก่นด่าว่า “ข้าจะทำลายเจ้าในไม่ช้าก็เร็ว!”
“ทำลายข้าหรือ? มาดูกันว่าเจ้าจะรอดหรือไม่!” หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็เพิ่มพลังของเขาเข้าไป
แมลงอมตะกรีดร้อง
แต่ในยามนี้มีบางอย่างบินผ่านแมลงอมตะไปเร็วมาก และครู่ต่อมาแมลงอมตะก็หายไป
ลู่เฉินตกใจ “เร็วมาก!”
สีหน้าของฟาเทียนแ
