่เฉินสงสัย
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองไม่เข้าใจนัก แต่ก็พูดว่า “ถึงสิ่งนั้นจะรวดเร็วมาก แต่ในเรื่องของความแข็งแกร่ง ข้าแข็งแกร่งกว่ามันมาก”
ลู่เฉินมองไปที่มัน “เจ้าอ่อนแอมาก เจ้าควรพักฟื้นก่อน”
“เข้าใจแล้ว” หลังจากที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพูดจบ มันก็กลายเป็นเงาลำแสงสีทองและพุ่งผ่านแมลงตัวอื่น ๆ ไป
เมื่อตั๊กแตนตำข้าวแขนทองสัมผัสแมลงเหล่านั้น มันก็ถูกดูดเลือดจนหมด ยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่วิญญาณก็ยังหนีไม่พ้น
สุดท้ายก็เหลือเพียงยุงเกราะโลหิตเพียงตัวเดียว มันมาหาลู่เฉินด้วยความหวาดกลัว
“จากนี้ไป เจ้าจงเข้าไปในร่างของหลวงจีนน้อยผู้นั้นและปกป้องเขา” ลู่เฉินกล่าว
ยุงเกราะโลหิตดีใจและเข้าไปในร่างของฟาเทียนอย่างรวดเร็ว
ฟาเทียนและคนทั้งสามตกใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็นกองซากแมลงไร้เลือดเหลานั้น ดวงตาของพวกเขาก็ยิ่งเบิกกว้าง
ส่วนตั๊กแตนตำข้าวแขนทอง มันกลับมาอยู่ข้างกายลู่เฉินและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ดูสิ ข้าฟื้นพละกำลังกลับมาหนึ่งในพันส่วนแล้ว”
“แค่หนึ่งในพันเท่านั้นหรือ?” ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายดูดซับพลังแมลงไปมากขนาดนี้แล้วจะฟื้นตัวได้แค่เล็กน้อย
“แน่นอน ข้าเป็นแมลงโบราณ หากข้าฟื้นฟูได้เต็มที่ พวกเซียนก็ทำอันใดข้าไม่ได้” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพูดอย่างโอ้อวด
ลู่เฉินยิ้มอย่างขมขื่น “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะบ้าคลั่งเช่นนี้”
“ข้าพูดความจริง!” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพูดอย่างมั่นใจ
ชายหนุ่มคร้านที่จะพูดเรื่องไร้สา
