ระกับมัน เขาจึงมองไปที่สวีเตา “ตอนนี้มีบางสิ่งที่ต้องการความร่วมมือจากเจ้า!”
ก่อนหน้านี้สวีเตาไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้เขากลับเอ่ยอย่างตะกุกตะกักด้วยความตกใจว่า “ท่าน…ท่านพูดมาได้เลยขอรับ!”
“ศาสตราวุธของบรรพบุรุษสำนักสุญญตาอยู่ที่ไหนในภูเขารากวิญญาณแมลงนี้!” ลู่เฉินจ้องไปที่สวีเตาและเอ่ยถาม
สวีเตาพูดอย่างกระวนกระวายว่า “ในภูเขารากวิญญาณนี้มีตำหนักที่พวกเราเก็บศาสตราวุธพิเศษไว้โดยเฉพาะ และตำหนักนี้ก็ได้รับการปกป้องจากเหล่าผู้อาวุโสของสำนักแมลงวิญญาณของเรา ดังนั้นหากอยากเข้าไป เกรงว่า…”
“นำทางเถิด”
สวีเตาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากนำทางไป
…
ที่มุมหนึ่งของพระราชวังใต้ดิน ตาข่ายบนตัวแมลงปอเลือดและแมลงอมตะค่อย ๆ หายไป และข้างหน้ามันก็มีแมลงปีกแข็งสีขาวราวกับหิมะลอยอยู่ ในขณะเดียวกันก็มีคนยืนอยู่ข้างแมลงปีกแข็งตัวนั้น
คนผู้นี้ใบหน้าด้านขวาเป็นกระดูกและมือขวาก็เป็นกระดูกเช่นกัน
เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากผู้อาวุโสกระดูกจากสำนักเหมันต์สงัด
เห็นเพียงผู้อาวุโสกระดูกยิ้มและมองไปที่แมลงปอเลือดและแมลงอมตะ “ต้องขอบคุณข้าหรือไม่?”
“เจ้าเป็นใคร?” แมลงปอเลือดไม่รู้ภูมิหลังของอีกฝ่าย ดังนั้นมันจึงตื่นตระหนก
ชายชรากระดูกหัวเราะและพูดว่า “ข้ามาจากสำนักเหมันต์สงัด ไม่ต้องกังวล ข้าจะช่วยชีวิตเจ้าไม่ใช่เพื่อฆ่าเจ้า แต่เพื่อร่วมมือกับเจ้า!”
“ร่วมมือ?” แมลงปอเลือดและแมลงอมตะงงงวย
“เจ้าเห็นแมลงปีกแข็งสีขาวตัวนี้หรือไม่?” ผ
