อเลือดจึงถอยออกมาจากพื้นที่จิตของฟาเทียน และมองไปยังหานเสี่ยวเฟยที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างลำบากใจ “ไร้ประโยชน์!”
แต่ในขณะนั้นเอง แมลงปอเลือดก็จำเป็นต้องเข้าไปในร่างของหานเสี่ยวเฟยอีกครั้ง จากนั้นก็ควบคุมกายเนื้อของหานเสี่ยวเฟย จับฟาเทียนไว้ และบินไปตามทางเดิน
ฟาเทียนคิดจะโจมตีหานเสี่ยวเฟย แต่แมลงในร่างหานเสี่ยวเฟยกลับตะโกนขึ้นมา “อย่าขัดขืนนักเลย เมื่อเจ้าอยู่ที่นี่จะไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้!”
ฟาเทียนไม่เชื่อ แต่เมื่อเขาพยายามที่จะแสดงเคล็ดวิชาออกมา จึงพบว่าไม่สามารถใช้มันได้จริง ๆ
“นี่…เกิดอันใดขึ้น?” ฟาเทียนร้อนใจขึ้นมา
“สถานที่แห่งนี้ล้วนเป็นปราณแมลง และปราณนี้สามารถควบคุมเคล็ดวิชาของมนุษย์อย่างพวกเจ้าได้” แมลงภายในร่างของหานเสี่ยวเฟยเผยรอยยิ้มประหลาด
ฟาเทียนมีสีหน้าเปลี่ยนไป
ในตอนนั้นเอง ผึ้งสีดำสองสามตัวก็บินมาจากด้านนอก และเกาะอยู่บนร่างของหานเสี่ยวเฟย จากนั้นก็พูดอันใดบางอย่างออกมา
แมลงภายในร่างของหานเสี่ยวเฟยพูดขึ้นมาด้วยความตกใจว่า “ว่าอย่างไรนะ? เขาไม่กลัวพวกเจ้า?”
ผึ้งเหล่านั้นส่งเสียงอันใดบางอย่าง หานเสี่ยวเฟยจึงมองไปยังฟาเทียน ก่อนจะพาเขาไปไว้ยังห้องหนึ่ง จากนั้นหานเสี่ยวเฟยก็เดินออกไป
ฟาเทียนมองไปรอบ ๆ ก็พบว่ารอบข้างมืดสลัว เมื่อเห็นว่าตนไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้แม้แต่น้อยจึงเริ่มกังวลใจขึ้นมา ทว่าก็ทำได้เพียงเคาะบานประตูหินนั่น “เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
อย่างไรก็ตาม รอบด้านล
