้วนมีแต่ความว่างเปล่า…
…
ฝ่ายลู่เฉินได้กลืนกินพลังของแมลงไปจำนวนไม่น้อย จากนั้นเขาก็มาถึงป้อมปราการที่ใช้กระดูกของแมลงสร้างขึ้นมา
เมื่อเห็นป้อมปราการนี้ สวีเตาจึงแนะนำขึ้นมาว่า “ป้อมปราการนี้ เรียกว่าป้อมรากวิญญาณแมลง”
“เมื่อครู่นี้ข้าผ่านแมลงบางส่วนมา จึงได้รู้ว่าเจ้าหนุ่มผู้นั้นจับหลวงจีนเข้าไปภายในนี้” ลู่เฉินมองไปยังป้อมรากวิญญาณแมลง
แต่สวีเตากลับเอ่ยเตือนขึ้นมาว่า “ไม่ใช่ว่าข้าขู่เจ้านะ แต่ภายในนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายแปลกประหลาด และกลิ่นอายเหล่านี้ ก็สามารถทำให้พวกเราไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้”
“ไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้?” ลู่เฉินมองไปยังสวีเตาและเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ
“ใช่ ไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้!” สวีเตาคิดว่ากล่าวเช่นนี้แล้วอาจจะทำให้ลู่เฉินหวาดกลัวได้ และทำให้ไม่กล้าเข้าไปภายในป้อมปราการนี้
แต่ลู่เฉินกลับหลับตาลง พร้อมเปิดใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เมื่อสัมผัสเข้าไปแล้วจึงลืมตาขึ้นทันที ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา “น่าสนใจนัก!”
“น่าสนใจ?” สวีเตาไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายความว่าอย่างไร
ซูฮวาอวิ๋นรู้สึกว่าลู่เฉินนั้นดู ‘ชั่วร้าย’ แต่ลู่เฉินไม่คิดอันใดมากนัก และยังเดินเข้าไปในป้อมปราการนี้ทันที
สวีเตาเห็นเช่นนั้นก็กังวลใจขึ้นมา “เจ้ายังจะเข้าไปจริง ๆ หรือ?”
