จะไร้ประโยชน์!”
ชายหนุ่มรับขวดน้ำเต้าสีทองขนาดเล็กมา เขาเห็นว่าขวดน้ำเต้าใบเล็กนี้ ภายนอกเริ่มมีสนิมแล้ว จึงมองมันด้วยความสงสัย
“วางใจเถิด สุรานี้ไร้พิษ” เมื่อหญิงสาวผู้นั้นเห็นลู่เฉินกำลังพินิจขวดสุรานี้ จึงรีบพูดขึ้นมาทันที
ทว่านี่ยังคงทำให้เขารู้สึกแปลกใจ “เหตุใดเขาจึงต้องมารับสุราที่นี่ทุกวัน?”
หญิงสาวผู้นั้นกลับหัวเราะขึ้นมา “ข้ารับปากเพียงแค่จะมอบสุราให้เจ้า แต่ไม่ได้บอกว่าจะตอบคำถามอื่นของเจ้า!”
ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “เจ้านี่ช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียจริง!”
“ไร้สาระ ข้าผู้นี้มีเหตุผลมากพอ ดังนั้นหากเจ้าต้องการรู้เรื่องใด ทางที่ดีที่สุดคือตอบคำถามของข้า” หญิงสาวพูดด้วยความพึงพอใจ
ส่วนตัวลู่เฉินนั้นรู้เรื่องสุรานี้ไม่มากนัก ถึงแม้เขาจะรู้ส่วนผสมของสุรานี้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าชายชราตีเหล็กใช้มันทำสิ่งใดกัน
ด้วยเหตุนี้ ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงเดินไปยังประตูหินบานนั้น
หญิงสาวหัวเราะพลางพูดขึ้นมา “คุณชายลู่ ภายในนี้ท่านไม่สามารถเขามาได้ มิเช่นนั้นอาจจะเกิดปัญหาขึ้น และข้าจะไม่รับผิดชอบ!”
“ไม่มีที่ใดที่ข้าไปไม่ได้!” เขากล่าวโดยไม่สนใจคำพูดคุกคามของอีกฝ่าย
ลู่เฉินพูดจบก็เดินเข้าไปด้านในอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
หญิงสาวกลับพูดด้วยความดีใจ “ได้ ข้าจะรออยู่ที่นี่ ดูว่าเจ้าจะหาข้าเจอหรือไม่”
“หาเจ้า ช่างง่ายยิ่งนัก”
“นายน้อยลู่ อย่ากล่าวเกินจริงไปเลย” หญิงสาวพูดขึ้นมาจากมุ
