ณของชายร่างทอง
ดังนั้นร่างกายที่แข็งแกร่งของชายร่างทองจึงเริ่มคลายออก และพละกำลังในร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ ลดลง ซึ่งทำให้ชายร่างทองตกใจ “ไอ้สารเลว เจ้าดูดซับพลังของข้า!”
“ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่มีโอกาส” ด้วยคำพูดของลู่เฉิน ชายร่างทองจึงวิ่งหนีไป
เห็นเพียงชายร่างทองยังคงโจมตีลู่เฉินอย่างต่อเนื่อง ทว่าชายหนุ่มมี ‘กระจกนภาวิญญาณ’ อยู่ทำให้การโจมตีไม่สามารถทำร้ายเขาได้ ซ้ำยังติดกับดักอีกครั้ง เขาจึงได้แต่กลายเป็นแกะที่รอถูกสังหาร โดยมีลู่เฉินเป็นคนดูดซับพลัง
“เจ้า เจ้ามันสัตว์ประหลาด!” ชายร่างทองโกรธจนแทบบ้า
ลู่เฉินไม่ได้สนใจคำพูดของเขา แต่ยังคงสาละวนอย่างต่อเนื่อง
ทว่าหลังจากดูดซับไปได้สักพัก ชายร่างทองก็พูดด้วยความโกรธว่า “ข้าจะสู้กับเจ้าสักตั้ง!”
ครู่ต่อมา พลังอันทรงพลังก็ปะทุขึ้นภายในร่างของชายร่างทอง
ลู่เฉินพลันตกตะลึง ในขณะที่อีกฝ่ายมีลำแสงสีทองเจิดจ้า จากนั้นลู่เฉินก็กลายเป็นมนุษย์กระดาษ และไปปรากฏตัวอยู่นอกค่ายกล ส่วนชายร่างทองที่อยู่ในค่ายกลก็ระเบิดกาย ทำให้เกิดรูขนาดใหญ่ภายในค่ายกล
ทว่าชายหนุ่มไม่เห็นจิตวิญญาณของอีกฝ่ายแล้ว
สิ่งนี้ทำให้เขาสับสน “ตายแล้วหรือ?”
แต่ลู่เฉินรู้สึกอยู่เสมอว่าอีกฝ่ายไม่ตายง่าย ๆ เขาจึงมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบอันใด สุดท้ายก็ทำได้แค่เก็บความรู้สึกและไปที่ร้านช่างตีเหล็ก
ภายในร้านช่างตีเหล็กแห่งนี้ ช่างตีเหล็กหนุ่มหัวเราะอีกครั้งเมื่อเห็นคุณชายคนดังมาที่นี่ “ค
