ุณชายลู่ เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่อีกแล้ว?”
“เถ้าแก่เนี้ยให้ข้าขึ้นไปหาเขาที่ชั้นบน” ลู่เฉินมองช่างตีเหล็กหนุ่มด้วยรอยยิ้ม
ช่างตีเหล็กหนุ่มพูดแปลก ๆ ว่า “แต่เขาพูดชัดเจนว่าตอนบ่าย”
“พาข้าขึ้นไปแล้วเจ้าจะรู้” ชายหนุ่มกล่าว
ช่างตีเหล็กหนุ่มไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาอีกฝ่ายไปที่ชั้นสาม และช่างตีเหล็กหนุ่มก็ตะโกนอยู่ที่ทางเดินด้านนอกค่ายกลว่า “เถ้าแก่เนี้ย คุณชายลู่บอกว่าท่านเรียกเขามา!”
ทว่าไม่มีเสียงอันใดเลยบนชั้นสาม
“เถ้าแก่เนี้ยของพวกเราน่าจะยังไม่กลับมา” ช่างตีเหล็กหนุ่มมีสีหน้าจนปัญญา
“เช่นนั้นข้าจะรอเขาที่นี่ เจ้าทำงานของเจ้าไปก่อนเถิด”
ช่างตีเหล็กหนุ่มมีท่าทางลังเล “เอ่อ…”
“มีค่ายกลอยู่ เจ้ายังกลัวว่าข้าจะเข้าไปอีกหรือ?” ลู่เฉินชี้ไปที่ค่ายกล
ช่างตีเหล็กหนุ่มคิดว่าค่ายกลนี้ไม่ธรรมดา ดังนั้นจึงตอบรับว่า “ก็ได้ ท่านรอที่นี่ ข้าจะไปทำงาน”
หลังจากพูดจบ ช่างตีเหล็กตัวน้อยลงไปชั้นล่าง ขณะที่ลู่เฉินผ่านค่ายกลเข้าไปในทางเดินชั้นสาม และมาถึงสถานที่ที่อีกฝ่ายฝึกฝนมื่อคืนนี้
แต่เมื่อเข้ามาในจวนกลับไม่พบร่องรอยใด ๆ
“หนีไปแล้วจริง ๆ หรือ?” ลู่เฉินสงสัย
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ออกมาจากที่แห่งนั้น ส่วนช่างตีเหล็กหนุ่มที่อยู่ชั้นหนึ่งก็หัวเราะเมื่อเห็นลู่เฉินลงมา “คุณชายลู่ ไม่รอแล้วหรือ?”
“ข้าจะไปซื้อของก่อน แล้วค่อยกลับมาใหม่” หลังจากพูดจบ เขาก็ออกจากที่นี่ไปทันที
ช่างตีเหล็กหนุ่มจึงได้
