ทำให้เกิดฟองอากาศปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมนุษย์ยักษ์อีกหนึ่ง
ในขณะเดียวกัน ร่างของมนุษย์ยักษ์ก็ขยายใหญ่ขึ้น
เมื่อเห็นฉากนี้ ลู่เฉินก็พลันยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เฮยเม่ยซึ่งเฝ้ามองจากภูเขาอยู่ไกล ๆ ก็รู้สึกตกใจ “ทั้งห้าคนรวมร่างกันงั้นหรือ”
“เจ้าหนุ่ม ไปลงนรกเสีย!” หลังจากที่มู่ตู๋ซาพูดจบ เขาก็รวบรวมพลังของทุกคนแล้วโจมตีออกไป โดยพุ่งเข้าไปหาลู่เฉิน
‘ครืด!’ ในขณะที่กระแทกอยู่นั้น กำแพงเหล่านี้ทะลุไปถึงหนึ่งร้อยหกสิบชั้นแล้ว แต่สี่สิบชั้นด้านหลังยังไม่สามารถทำลายลงได้
สิ่งนี้ทำให้พวกเขาทั้งห้าคนตกตะลึง และบางคนก็ถามอย่างกระวนกระวายว่า “พวกเราควรทำอย่างไรต่อไปดี”
“สัตว์ประหลาด เขาเป็นสัตว์ประหลาด!”
“ไป ไปหาพี่ใหญ่กับพี่รอง!”
…
จากนั้นทั้งห้าคนก็ตัดสินใจอย่างเป็นเอกฉันท์ว่าจะหลบหนี ทว่าลู่เฉินกลับกล่าวเย้ยหยันขึ้นมา “มาแล้ว ก็อย่าแม้แต่คิดจะออกไป!”
ลมหายใจถัดมา เสียงกู่ฉินของชายหนุ่มก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หลิงหั่วซาและหลิงสุ่ยซาที่เหลือเพียงจิตวิญญาณก็ถูกโจมตีด้วยเสียงกู่ฉินอันทรงพลังของลู่เฉิน ทั้งสองแผดเสียงกรีดร้องอยู่ตรงนั้น ก่อนจะออกมาจากร่างที่หลอมรวมกัน
แล้วร่างรวมนั้นก็กระจัดกระจายออกไปทีละส่วน เผยให้เห็นราชันย์แมลงลมและคนอื่น ๆ ทีละคน
ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังร่ายคาถาปราบภูตผีเข้าไปพันธนาการกับจิตวิญญาณทั้งสองพร้อมกัน ทำให้พวกเขาไม่สามารถหลบหนีได้
ราชันย์แมลงลมพูดอย่างกระวนกระวาย “ถอย!”
