ช่ตัวตนของเขา?”องค์จักรพรรดิและคนอื่น ๆ ล้วนสับสน
แมลงเหล่านั้นส่งเสียงหัวเราะประหลาดออกมา “เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
และน้ำเสียงนี้เป็นเสียงของใครอีกคน
เมื่อทุกคนได้ยินต่างก็ตกตะลึงขึ้นมา โดยเฉพาะองค์จักรพรรดิที่ดูร้อนใจ จึงหันไปสั่งเซวียจินทันที “เร็วเข้า! จัดการแมลงเหล่านี้ให้หมด!”
เมื่อเซวียจินกำลังจะลงมือ แมลงมากมายที่บินฉวัดเฉวียนอยู่บนท้องฟ้าก็ได้กลายเป็นพายุหมุนสีดำพุ่งไปรอบ ๆ ลู่เฉิน และล้อมรอบเขาไว้ภายในจนไม่อาจให้ผู้ใดเข้าใกล้ได้
องค์จักรพรรดิตกตะลึงขึ้นมา “ช่วยเขา!”
เพียงไม่นาน ทหารรักษาการณ์มากมายก็เข้ามาจนเต็มพื้นที่ แต่คนเหล่านี้ไม่สามารถทำลายแมลงเหล่านี้ได้ ส่วนแมลงสีโลหิตที่เกาะอยู่บน ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉินกลับหัวเราะพลางเอ่ยออกมาว่า “อย่าสิ้นเปลืองพลังเลย แมลงเหล่านี้ของข้าสามารถกินเคล็ดวิชาได้!”
“กินเคล็ดวิชา?” ทุกคนมองหน้ากันทันที
เซวียจินมีสีหน้าจริงจังขึ้นมา “ว่ากันว่ามีผู้หนึ่งในแดนทักษิณาได้ฝึกเคล็ดวิชาแมลง สามารถกินเคล็ดวิชาและกินสมบัติวิญญาณได้!”
เหมือนกับองค์จักรพรรดิคิดอันใดบางอย่างออกจึงพูดขึ้นมา “เจ็ดมือสังหารแดนทักษิณา ถูกจัดอยู่ในอันดับที่สาม ราชันย์แมลงลม?”
“องค์จักรพรรดิช่างมีสายตาที่เฉียบแหลมนัก!” แมลงสีโลหิตเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา องค์จักรพรรดิจึงร้อนใจขึ้นมา “เจ้า เจ้ารีบปล่อยเขาซะ! ไม่อย่างนั้นราชวงศ์หนานโยวจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
แต่ราชันย
