์แมลงลมกลับเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นมา “องค์จักรพรรดิเมืองหนานโยว ท่านอย่าขู่ข้านักเลย!”
“เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้ข้ากำลังจะเรียกคนออกมา?” องค์จักรพรรดิตรัสด้วยน้ำเสียงพิโรธ
ราชันย์แมลงลมยังคงพูดเยาะเย้ยว่า “ชายชราในราชวงศ์หนานโยวพวกนั้น ย่อมไม่ออกมาง่าย ๆ แน่!”
“เจ้า!” องค์จักรพรรดิขมวดคิ้ว หนานเหยาจึงมองไปยังหนานลัวพลันเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ “เหตุใดชายชราเหล่านั้นจึงไม่ออกมากัน?”
“พวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสุสานของราชวงศ์หนานโยว โดยปกติแล้วจะไม่ปรากฏตัวออกมา นอกเสียจากองค์จักรพรรดิหรือทั้งราชวงศ์จะได้รับการคุกคามจึงจะออกมาได้” หนานลัวค่อย ๆ อธิบายออกมา หนานเหยาจึงร้อนใจขึ้นมา “เช่นนั้นจะทำลายกฎนั่นอย่างไร?!”
ราชันย์แมลงลมเผยรอยยิ้มประหลาด “พวกเจ้าอยู่ที่นี่ แล้วจงตั้งใจดูข้ากลืนกินเคล็ดวิชาการป้องกันของเจ้าหนุ่มผู้นี้เสียเถิด!”
ราชันย์แมลงลมกล่าวจบก็ควบคุมแมลงเหล่านี้ไปกลืนกิน ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉิน หนานเหยาจึงมองไปยังองค์จักรพรรดิทันที “ท่านคิดหาหนทางเถิด!”
องค์จักรพรรดิก็คิดเช่นนั้น แต่การโจมตีของทุกคนจะถูกแมลงเหล่านี้กลืนกินลงไป เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ดังนั้นสีหน้าของพวกเขาจึงไม่สู้ดีนัก “ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่…”
“พวกท่านพึ่งพาไม่ได้เสียจริง!” หนานเหยาโมโหขึ้นมา
อย่างไรก็ตาม เฮยเม่ยที่อยู่ไม่ไกลกลับรู้สึกพึงพอใจ “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาจบเห่แน่!”
ทว่าสิ่งที่ทำให้ราชันย์แมล
