บทที่ 347 พระสนมซูเผยใบหน้าที่แท้จริง ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง!
ไม่คิดเช่นนั้น แล้วอย่างไร?
ลู่เฉินรู้จุดอ่อนของค่ายกลนี้อยู่นานแล้ว ดังนั้นเขาจึงนำศิลาวิญญาณออกมาบางส่วน และเมื่อศิลาวิญญาณถูกโยนออกไป เขาจึงเพิ่มไอภูตผีเข้าไปเล็กน้อย ทำให้ศิลาวิญญาณนี้ถูกไอภูตผีครอบครองอยู่บางส่วน
ดังนั้นเมื่อทุกคนเห็นศิลาวิญญาณเหล่านี้ลอยออกไป ศิลาวิญญาณนี้จึงคายกระแสไอภูตผีออกมาเล็กน้อย และพุ่งไปยังรอบท้องฟ้า จากนั้นก็ส่งเสียง ‘ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!’
เพียงชั่วพริบตาเดียว ภาพทุกอย่างรอบด้านก็หายไป
ทุกคนปรากฏตัวออกมายังลานแห่งนี้อีกครั้ง เหล่าทหารรักษาการณ์แต่ละคนต่างก็รู้สึกแปลกใจว่าเกิดเหตุใดขึ้น
เมื่อหนานเหยาเห็นว่าได้กลับไปยังศาลาอีกครั้ง จึงยิ้มออกมาทันที “พระสนมซูเห็นหรือไม่? อาจารย์ของข้านั้นคือปรมาจารย์ค่ายกลอันดับหนึ่งต่างหาก!”
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” พระสนมซูพูดด้วยความร้อนใจ ขณะที่หนานลัวพูดขึ้นมาว่า “พระสนมซู ข้าขอแนะนำท่านว่ารีบหยุดเสียเถิด!”
“หยุด? เป็นไปไม่ได้!” พระสนมซูบันดาลโทสะแล้ว
ในขณะนั้นเอง ด้านนอกของคฤหาสน์หนานลัวก็มีผู้มาเยือนกลุ่มหนึ่ง และผู้นำก็คือเฮยเย่า
เห็นเพียงคนเหล่านี้ล้อมรอบทหารรักษาการณ์รวมถึงเกี้ยวไว้ เมื่อเฮยเย่ามองไปยังหนานลัวและคนอื่น ๆ ก่อนจะหันมองไปทางเกี้ยว ก็พลันนำพระราชโองการออกมาด้วย “พระสนมซู องค์จักรพรรดิมีพระบัญชามาถึงท่าน!”
“องค์จักรพรรดิ?” พระสน
