เหยาก็พลันเกิดคำถามขึ้นมาในใจ นั่นคืออาจารย์ของตนนั้น แท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่ เหตุใดจึงทำได้หลายสิ่งถึงเพียงนี้?
ส่วนลู่เฉินที่โจมตีอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่งก็หยุดมือลง จากนั้นจึงเอ่ยถามว่า “เป็นเช่นไร? ไตร่ตรองดีแล้วหรือไม่?”
“เจ้า! เจ้ารอข้าก่อนเถิด!”
เพียงไม่นาน กระดูกเหล่านี้ก็แตกสลายไปทั้งหมด และกระดูกศักดิ์สิทธิ์ภายในนั้นก็กลายเป็นเพียงแสงสีดำ ก่อนที่จู่ ๆ จะหายไปอย่างกะทันหัน
ลู่เฉินพึมพำออกมา “สามารถใช้เคล็ดวิชาลี้กระดูกได้ นับว่าไม่ธรรมดา!”
หนานเหยาแปลกใจจนรีบวิ่งออกมา “อาจารย์ นางหนีไปแล้ว?”
“อืม ใช้เคล็ดวิชาลี้กระดูกหนีไปเสียแล้ว”
“เคล็ดวิชาลี้กระดูกคือสิ่งใดกัน?” หนานเหยาไม่เข้าใจ ลู่เฉินจึงอธิบาย จากนั้นจึงปล่อยเฮยเย่าและคนอื่น ๆ ไป
เฮยเย่ากล่าวออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ไม่ได้ช่วยเหลือท่านหมอเทวดาลู่ แต่กลับสร้างความวุ่นวายให้เสียแล้ว!”
“ไม่เป็นไร” เมื่อลู่เฉินกล่าวจบ เขาก็ปล่อยเหล่าทหารรักษาการณ์ของพระสนมซูออกไป
ทว่าใครจะคาดคิดว่า ในช่วงเวลานั้น ทุกคนกลับได้เห็นภาพที่ต้องทำให้ตกตะลึง!
