บทที่ 345 อยากสร้างภาพที่นี่? มาผิดที่แล้ว!
องค์ชายเจ็ดรู้สึกว่าสิ่งที่เสด็จแม่ของเขาพูดมีเหตุผล และถึงกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หากพระสนมซูกำจัดเจ้าหนุ่มคนนั้นได้จริง ๆ เสด็จพ่อจะต้องยับยั้งพระสนมซูอย่างแน่นอน แต่ถ้าล้มเหลว พระสนมซูก็จะต้องอนาถเช่นกัน!”
พระสนมอู่เย้ยหยันว่า “ละครกำลังจะเริ่มแล้ว…”
…
ลู่เฉินที่อยู่ในจวนหนานลัวไม่รู้ว่าปัญหากำลังจะเข้ามาอีกแล้ว และปัญหานี้ก็กำลังโถมเข้ามาอย่างดุเดือด
เห็นเพียงเกี้ยวสีดำปรากฏขึ้นนอกจวนหนานลัว ทหารรักษาการณ์คนหนึ่งมาที่ประตูของจวนหนานลัวและตะโกนขึ้นมาว่า “พระสนมซูเสด็จแล้ว!”
เสียงนี้ดังลั่น แต่ในจวนกลับว่างเปล่าราวกับไม่มีใครอยู่อย่างไรอย่างนั้น
สิ่งนี้ทำให้ทหารรักษาการณ์รอบ ๆ เกี้ยวมีสีหน้าดูไม่ได้ ในขณะที่พระสนมซูพูดอย่างเศร้าหมองอยู่บนเกี้ยวว่า “เหตุใดคนจากจวนหนานลัวถึงได้กล้าหาญเพียงนี้? พวกเขาไม่แม้แต่จะมาต้อนรับข้าด้วยซ้ำ”
ในขณะนี้เสียงของหนานลัวก็ดังมาจากด้านในจวน “พระสนมซูเข้ามาเถิด!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนเหล่านี้ก็คิดว่าหนานลัวกำลังวางท่า พระสนมซูจึงโกรธจัดจนพูดว่า “เข้าไป!”
ทุกคนเข้าไปในจวน แต่ก็พบว่าภายในจวนยังคงว่างเปล่า
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนงงงวยจนกระทั่งพวกเขามาถึงลานบ้าน ก่อนจะพบหนานลัวและหนานเหยาที่อยู่ในศาลา
หนานเหยาไม่รู้ว่าใครอยู่บนเกี้ยว แต่หนานลัวรู้สึกงงงวย “พระสนมซู ท่านไม่ได้กักตนอยู่หรือ เหตุใดจึง…”
“เหตุใด? มาไม่ได้ห
