เหล่านี้จึงโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
และเพราะบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ต้องพยายามที่จะรักษาร่างกายของตนไว้ ดังนั้นจึงไม่ทันระวัง ทำให้เมื่อคนเหล่านั้นโจมตีเข้ามา ร่างกายของบุตรศักดิ์สิทธิ์ก็เต็มไปด้วยบาดแผล
แต่ที่น่าแปลกก็คือ บาดแผลของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้มีเพียงเล็กน้อย ราวกับว่าบนร่างกายนั้นมีชั้นผิวหนังที่หนาขึ้น
“อาจารย์ ท่านดูนั่น เขาเพียงแค่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น” หนานเหยาพบว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงรู้สึกกังวลขึ้นมา
“เนื้อกายของเขานั้นไม่ธรรมดา!”
“เช่นนั้นควรทำอย่างไร?”
“ข้าจะไปดูเสียหน่อย!” พูดจบ เขาก็ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปหาบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้น และเสียงกู่ฉินนี้ก็แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของบุตรศักดิ์สิทธิ์ดูเลื่อนลอยมากขึ้น แต่เขากลับกัดฟันพูดออกมา “ข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เห็นเพียงบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้พุ่งเข้ามาตรงหน้าลู่เฉินอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ฟาดฝ่ามือออกไป แต่ลู่เฉินกลับเผยรอยยิ้มประหลาด “รอเจ้าอยู่พอดี!”
เพียงไม่นาน ‘กระจกนภาวิญญาณ’ ก็ปรากฏออกมา
บุตรศักดิ์สิทธิ์ที่หลงลืมกระจกนภาวิญญาณนี้ไปนานแล้ว เมื่อฟาดฝ่ามืออกไป กลับทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บและยังกระเด็นออกไปไกล
เถียนอวิ๋นเมิ่งตกตะลึงขึ้นมา ลู่เฉินจึงแสดงเคล็ดวิชาเถาวัลย์ มันพุ่งพันรัดบุตรศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับบาดเจ็บไว้ทันที
จากนั้นหนามพิษที่แหลมคมก็ได้ทิ่มไปยังร่างกายของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ แต่ร่า
