งกายของเขาแข็งแกร่งมากนัก จึงยากที่จะแทงไปยังจุดที่ลึกที่สุด ดังนั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงบรรเลงกู่ฉินต่อไป
บุตรศักดิ์สิทธิ์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด จนเสียงร้องเฮือกสุดท้ายดังขึ้น ร่างกายนี้ก็ค่อย ๆ บวมขึ้น มันทำลายเถาวัลย์ของลู่เฉิน
จากนั้นบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ก็ลอยขึ้นมา ขณะเดียวกันร่างกายยังแผ่กระจายไอมารออกมา และแววตาทั้งสองข้างดูราวกับดวงตาของมารร้ายคู่หนึ่ง
สายตาเย็นชาของบุตรศักดิ์สิทธิ์กวาดมองมายังลู่เฉิน ก่อนจะรีบหมุนตัวทันทีและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า เจาะเข้าไปยังสิ่งที่เรียกว่า ‘หอคอยเมฆาสงัด’ และหายไปต่อหน้าผู้คน
ภูตเฒ่าทั้งสี่ต่างสับสนขึ้นมา แต่ละคนจึงมองหน้ากัน
หนานเหยารู้สึกสงสัย “อาจารย์ เกิดอันใดขึ้น?”
“เจ้าหนุ่มผู้นี้ ได้ถูกตีกลับแล้ว คาดว่าอีกไม่นานคงเปลี่ยนเป็นคนอีกประเภทหนึ่ง” ลู่เฉินอธิบาย แต่หนานเหยายังคงสงสัย “คนอีกประเภท?”
ลู่เฉินไม่ได้อธิบายอันใด กลับจ้องมองไปยังเถียนอวิ๋นเมิ่ง
วิญญาณของเถียนอวิ๋นเมิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ไกลออกไปนั้นตะโกนขึ้นมาว่า “ลู่เฉิน เจ้าจงจำไว้ว่าอย่างไรข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
ในขณะนั้นเอง ลู่เฉินก็ร่ายเคล็ดวิชาบางอย่างออกมา เพียงไม่นานโซ่ตรวนจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และพุ่งเข้าไปพันรัดเถียนอวิ๋นเมิ่งที่กำลังคิดจะหลบหนี!
