่ารีบร้อนไป รอก่อน ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี!” ชายหนุ่มยิ้มชั่วร้าย จากนั้นก็นำเม็ดยาล้ำค่าบางส่วนออกมา และโยนมันไปยังรอบ ๆ ค่ายกล เม็ดยาเหล่านั้นพลันค่อย ๆ หายไปทีละเม็ด
บุตรศักดิ์สิทธิ์และภูตเฒ่าทั้งสี่ต่างก็แปลกใจว่าเขาทำสิ่งใดกัน
หนานเหยาเองก็สงสัยเช่นกัน “อาจารย์…ท่านกำลัง…”
“ให้ทุกคนได้กินกัน” เมื่อลู่เฉินยิ้ม กลิ่นอายของค่ายกลก็ค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นกล่าวขึ้นมาทันทีว่า “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะทำสิ่งใด แต่วันนี้ เจ้าต้องตาย!”
“คนที่ต้องตาย คือเจ้า” เมื่อลู่เฉินพูดจบ เขาจึงเริ่มโบกธง
ผู้คนภายในค่ายกลนี้จึงสำแดงพลังที่แข็งแกร่งออกมาทันที จากนั้นก็เกิดเงาฝ่ามือสีดำทะลุผ่านค่ายกลออกมา เงาฝ่ามือนั้นโจมตีไปบนร่างของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้น ทำให้บุตรศักดิ์สิทธิ์ถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปจากตรงนั้นทันที
‘ตู้ม!’ ร่างของบุตรศักดิ์สิทธิ์กระแทกเข้าไปในภูเขาบริเวณใกล้ ๆ ภูเขาลูกนั้นจึงเกิดเป็นรูขึ้นมาทันที
ภูตเฒ่าทั้งสี่หวาดกลัวขึ้นมา ส่วนหนานกงมู่หน้าซีดไปทันที “ไม่ เป็นไปไม่ได้!”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด ในขณะที่เถาวัลย์พันรัดหนานกงมู่ไว้ทันที และค่อย ๆ ลากออกไป หนานกงมู่รู้ดีว่าหากถูกเขาจับได้ ตนต้องตายเป็นแน่
แต่หนานกงมู่ยังมีจิตใจมุ่งมั่นไม่กลัวตาย จึงหยิบเม็ดยาเม็ดหนึ่งออกมา จากนั้นเพิ่มพลังเข้าไปในเม็ดยานั้น
เสียง ‘ตูม’ ดังขึ้นมาทันที ทำให้ร่างของหนานกงมู่แตกกระจาย
“ตายแล้ว?”
