ยกัน
พวกเขากำลังปรึกษากันว่าจะจัดการลู่เฉินและสัตว์ปีศาจเหล่านี้อย่างไรในคราเดียว
“บุกเข้าไปตรง ๆ ก็จบแล้ว!” ชายผู้หนึ่งที่ร่างกายสว่างไปด้วยแสงเพลิงพูดขึ้น และอีกคนหนึ่งที่ร่างกายมีแสงของไม้พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “หรือจะให้พวกพฤกษาของข้าลงมือเสียก่อน!”
ชายผู้มีแสงของดินพูดขึ้นมาว่า “รอดูกับดักของข้าก่อนดีกว่า!”
ขณะที่คนเหล่านี้กำลังถกเถียงกันอยู่นั้น จินเฟยต้วนจึงเสนอขึ้นมา “พวกเจ้าทั้งสาม ร่วมมือกันเถิด!”
หลางซานเห็นด้วย “ใช่ เจ้าหนุ่มผู้นี้เจ้าเล่ห์นัก ถ้าหากเข้าไปทีละคน เกรงว่าจะถูกพวกเขาทำลายได้ สู้ร่วมมือกันจะดีกว่า!”
“ได้!” ทั้งสามขานรับเป็นเสียงเดียวกัน
หลังจากนั้น บนพื้นดินด้านหน้ารอบด้านได้เกิดรอยแตกขึ้น สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นฝีมือคนของค่ายวิญญาณดิน
ขณะเดียวกัน ต้นไม้ที่อยู่รอบด้าน จู่ ๆ ก็เกิดเถาวัลย์ยาวออกมาพันล้อมเหล่าสัตว์ปีศาจไว้ในทันที ดึงและลากลงมายังรอยแตกอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นรอยแตกก็ปิดสนิท ทำให้สัตว์ปีศาจมากมายถูกฆ่าตายในทันที
เมื่อเห็นเช่นนั้น หนานเหยาก็ถึงกับตกตะลึงขึ้นมา “นี่ น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
และในขณะนั้นเอง ลูกกลมเพลิงขนาดใหญ่นับไม่ถ้วนที่อยู่บนท้องฟ้าก็พุ่งไปโจมตีสัตว์ปีศาจที่บินอยู่
สัตว์ปีศาจที่บินอยู่เหล่านั้น บางตัวก็ใช้เนื้อกายในการป้องกัน บางตัวก็ใช้เคล็ดวิชาสัตว์ร้ายโจมตีกลับ
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง สัตว์ปีศาจที่อยู่ด้านหน้ามีทั้งตายและบาดเจ็บ แต่ลู่เฉินก
