บทที่ 305 แดนแห่งแรกของมหาทวีปจิ่วโหยว กระจกนภาวิญญาณ!
ตำหนักนี้เต็มไปด้วยกระจกสีทองลอยอยู่รอบด้าน และกระจกนี้สามารถเปล่งแสงสีทองก็กระจายไปรอบพื้นที่
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อแสงสีทองจากกระจกแต่ละบานส่องกระทบกันก็กลายเป็นกลุ่มหมอกสีทอง ราวกับว่าเมื่อของบางสิ่งไปสัมผัสเข้าก็อาจจะถูกมันเผาไหม้ก็เป็นได้
ซูหนานกลัวว่าตุ๊กตาดินที่ลู่เฉินควบคุมอยู่นั้นจะมองไม่เห็นสิ่งนี้ ดังนั้นจึงชี้ไปยังพื้นที่ตรงกลาง ซึ่งตรงนั้นมีกระจกหลายบานแขวนอยู่ด้วยกัน และบริเวณนั้นมีหินก้อนหนึ่งส่องแสงสีทองจาง ๆ อยู่
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” คนควบคุมตุ๊กตาดินอยู่นั้นเผยยิ้มออกมา
ซูหนานจึงพูดขึ้นมาว่า “ม้วนตำราอยู่ตรงนั้น แต่จะหาเจอหรือไม่นั้นก็ต้องดูทักษะของตัวเจ้าเองเสียแล้ว”
ชายชรากวาดพื้นจ้องมองไปยังทางเข้าของบันได รอดูว่าตัวตนที่แท้จริงของลู่เฉินนั้น ท้ายที่สุดจะเข้ามาหรือไม่ แต่หลังจากนั้นเพียงไม่นาน ตุ๊กตาดินกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา ทำให้ชายชรากวาดพื้นผู้นี้ขมวดคิ้วมุ่น “เหตุใดจึงขี้ขลาดเพียงนี้?”
ใครจะคิดว่าเมื่อตุ๊กตาดินเหล่านี้เข้ามาพร้อมกัน แสงสีทองจากกระจกเหล่านั้นก็แผดเผาตุ๊กตาดินพวกนั้นจนกลายเป็นเถ้าทันที
และในขณะนั้นเอง ซูหนานและชายชรากวาดพื้นต่างก็ตกใจขึ้นมา เพราะท่ามกลางตุ๊กตาดินเหล่านั้นมีตัวหนึ่งที่เป็นตัวปลอม
พูดได้ว่าลู่เฉินทำให้รูปลักษณ์ภายนอกของตนกลายเป็นตุ๊กตาดิน แต่เมื่อเดินไปด้านหน้าแล้วจึงแส
