ดงตัวตนออกมา
ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งสองตกตะลึงยิ่งไปกว่านั้นคือ อีกฝ่ายสามารถเดินผ่านท่ามกลางแสงสีทองเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย และมันสามารถเปิดทางให้เขาได้อย่างน่าประหลาด จึงทำให้เขาไม่ถูกโจมตีแม้แต่น้อย
ดังนั้นลู่เฉินจึงสามารเดินมายังก้อนหินสีทองนี้โดยไม่ต้องสิ้นเปลืองพลังแม้แต่น้อย ซูหนานที่เห็นดังนั้นจึงรู้สึกสับสนขึ้นมา “นี่… เป็นไปได้อย่างไร!?”
ชายชรากวาดพื้นรีบขยับไม้กวาดในมือทันที แสงสีเขียวที่แข็งแกร่งจึงพุ่งออกไปเพื่อโจมตีชายหนุ่ม แต่ภาพที่น่าประหลาดใจก็ได้เกิดขึ้น
เห็นเพียงกระจกรอบด้านหลอมเข้าด้วยกันกลายเป็นกระจกใหญ่บานหนึ่ง ทำให้แสงสีเขียวตีกระทบลงบน ‘กระจก’ และสะท้อนกลับมา ชายชราเห็นดังนั้นก็หวาดกลัวจนต้องรีบหลบออกไปทันที แต่แสงสีเขียวที่สะท้อนกลับมานั้น เมื่อโจมตีลงบนด้านหลังของบันไดก็ทำให้บันไดนั้นถูกทำลายลงทันที
เมื่อเห็นภาพดังกล่าว ซูหนานพลันรู้สึกสับสนจนต้องเอ่ยออกมา “ผู้อาวุโสเซียว นี่…”
“เขา… เขาสามารถควบคุมเศษกระจกแตกพวกนี้ได้!” ชายชราเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดขัด ซูหนานได้ยินเช่นนั้นแล้วถึงกับพูดไม่ออก “ลือกันว่ามีเพียงบรรพชนของพระราชวังไร้หน้าของเราเท่านั้นที่สามารถทำเช่นนี้ได้”
“ใช่!” ชายชรากวาดพื้นรู้สึกสับสน และเสียงของลู่เฉินกลับดังออกมาจากกระจกบานใหญ่ “สิ่งนี้เรียกว่ากระจกนภาวิญญาณ! สามารถสะท้อนเคล็ดวิชาการโจมตีที่แข็งแกร่งได้! และในขณะเดียวกัน แสงสีทองที่ถูกปล
