่อยออกมาจากกระจกนภาวิญญาณนี้ก็แฝงไปด้วยพลังแผดเผาที่แข็งแกร่งยิ่งนัก!”
เมื่อทั้งสองได้ยินว่ามีกระจกนภาวิญญาณ พวกเขาต่างก็เบิกตากว้าง โดยเฉพาะซูหนานที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัด “มหาทวีปจิ่วโหยว แดนแห่งแรก! กระจกนภาวิญญาณ!”
ไม่เพียงแต่ซูหนานเท่านั้น ชายชรากวาดพื้นก็พูดด้วยท่าทางเคร่งขรึมขึ้นมา “กระจกนภาวิญญาณ เป็นศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ล้ำค่าเก้าดาว ว่ากันว่าสูญหายไปนานแล้ว เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่กัน?”
“เรื่องนี้ ข้าไม่จำเป็นต้องบอกพวกเจ้า!” ลู่เฉินพูดจบก็ไม่พูดอันใดต่อ เพียงแค่เปิด ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ขณะเดียวกันก็มีเพียงความคิดเดียวคือเมื่อควบคุมหินสีทองได้แล้วเช่นนี้ จึงเดินเข้าไปยัง ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ทันที
ทั้งสองคนไม่รู้ว่าด้านหลังกระจกบานนั้นเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นบ้าง ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าลู่เฉินยังอยู่ที่นั่น ยิ่งกระจกนั้นยังคงเปล่งแสงสีทองออกมา ทำให้พวกเขาไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ก็ทำได้เพียงกังวลใจอยู่ตรงนั้น
“ผู้อาวุโสเซียว ตอนนี้ควรทำเช่นไร?” ซูหนานดูเคร่งขรึมขึ้นมา
ชายชรากวาดพื้นพลันตกตะลึงขึ้นมา “ยังจำกฎบรรทัดแรกบนม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้าได้หรือไม่?”
“ผู้ใดสามารถควบคุมกระจกภายในนี้ได้ ผู้นั้นสามารถครอบครองทุกสิ่งภายในพระราชวังไร้หน้าได้ แม้แต่คนของพระราชวังไร้หน้าก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขา” ชายชรากวาดพื้นค่อย ๆ อธิบายออกมา
ซูหนานได้ยินดังนั้นก็พลันตกตะลึงขึ้นมา “ท่านหมายความว่
