า…ต่อไปนี้ พวกเราต้องเชื่อฟังเจ้าหนุ่มผู้นั้นหรือ?”
“ดูก่อน แล้วค่อยว่ากันเถิด” ชายชรากวาดพื้นก็รู้สึกว่ามันจะดูกะทันหันเกินไป จึงทำได้เพียงรอดูเท่านั้น
…
ภายใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ลู่เฉินนำก้อนหินออกมา จากนั้นก็เพิ่มพลังปราณเข้าไป ก้อนหินก้อนนี้จึงเปลี่ยนเป็นตำราหินเล่มหนาเล่มหนึ่ง ตำราหินหน้าแรกนั้นได้บันทึกกฎบางส่วนของพระราชวังไร้หน้าเอาไว้
เป็นต้นว่าผู้ใดควบคุมกระจกเหล่านั้น ผู้นั้นสามารถครอบครองทุกสิ่งของพระราชวังไร้หน้าได้
แต่เขาไม่สนใจสิ่งนี้ จึงพลิกดูและพบว่าด้านหน้าของม้วนตำรานี้บันทึกคำแนะนำเคล็ดวิชาบางส่วนไว้
ทว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งมือพลิกไปหน้าหลังสุด ซึ่งเป็นผนึกอักขระยันต์บางอย่างที่ทำให้ไม่สามารถมองเห็นเนื้อหาด้านในได้
แต่เมื่อลู่เฉินสัมผัสถึงกลิ่นอายของราชาหมื่นหน้าบนอักขระยันต์นี้ได้ เขาจึงยิ้มเย็นชาออกมา “เจ้าหนุ่มผู้นี้ สร้างปัญหายุ่งยากให้ข้าอีกแล้ว?”
เห็นเพียงชายหนุ่มเอามือข้างหนึ่งลูบมัน จากนั้นก็ใช้เคล็ดทลายอักขระ
เพียงไม่นาน หน้าแรกที่ถูกผนึกไว้จึงปรากฏออกมา ด้านบนเขียนไว้ว่า ‘เมื่อเจ้าเห็นสิ่งนี้ หมายความว่าเจ้าได้เชื่อคำทำนายของข้าแล้ว นายท่านลู่!’
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “เจ้าหนุ่มผู้นี้!”
เขาพบว่าราชาหมื่นหน้านี้ ในภายหลังได้หาสถานที่ในการสร้างพระราชวังไร้หน้าขึ้นมา จากนั้นจึงได้สร้างรูปปั้นขึ้นมาที่นี่ จนสุดท้ายก็ปล่อยให้ตัวเองอยู่ในม้วนต
