ุดอยู่ที่ประตูเล็ก ๆ บานหนึ่ง “ผ่านประตูนี้ไปก็คืออุทยานหลวง ฮองเฮากำลังรอท่านอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ”
ทว่าหลี่เยว่หานกลับไม่ยอมก้าวเท้าเข้าประตูไป นางกวาดสายตามองนางกำนัลผู้นั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ยถามว่า “เหตุใดจึงพาข้าเดินเข้าประตูเล็ก?”
“พระชายาโปรดประทานอภัยด้วยเจ้าค่ะ!” นางกำนัลรีบคุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเล “เป็นเพราะพระชายาเข้าวังมาช้าเกินไป ประตูหลักของอุทยานหลวงจึงถูกรถม้าของเหล่าขุนนางเบียดเสียดจนการจราจรติดขัดจนผ่านไม่ได้ ฮองเฮาทรงกำชับให้หม่อมฉันรีบพาพระชายาไปเข้าเฝ้าให้เร็วที่สุด หม่อมฉันจึงต้องเสี่ยงตายพาพระชายามาทางประตูเล็กเจ้าค่ะ!”
เมื่อได้ยินคำแก้ตัว หลี่เยว่หานก็แค่นยิ้มเย็นชา “เจ้าคงลืมไปแล้วว่าข้าเคยใช้ชีวิตอยู่ในวังแห่งนี้หลายเดือน ถึงวังหลวงจะกว้างใหญ่ แต่ข้าก็ไม่ใช่คนที่จะหลงทิศหลงทางได้ง่าย ๆ ตั้งแต่พวกข้าก้าวลงจากรถ เจ้าทำทีเป็นนำทาง แต่ความจริงกลับพาเราเดินวนไปวนมาหลายรอบ หากข้าเดาไม่ผิด หลังประตูบานนี้ไม่ใช่อุทยานหลวง แต่เป็นสวนสุนัขล่าเนื้อใช่หรือไม่!”
พอพูดถึงตรงนี้ กลิ่นอายรอบตัวหลี่เยว่หานก็เปลี่ยนไปในพริบตา “บอกมา! ใครเป็นคนสั่งให้เจ้าพาข้ามาที่นี่!”
แคว้นตงฮั่นมีการล่าสัตว์ทุกปี ในวังจึงมีการเลี้ยงสุนัขล่าเนื้อไว้มากมาย และสถานที่กักขังพวกมันถูกเรียกว่าสวนสุนัขล่าเนื้อ
หลี่เยว่หานรู้ตั้งแต่แรกว่านางกำนัลจงใจพาเดินอ้อม แต่ที่รอจนถึงตอนนี้ค่อยเปิดโปง ก
