็เพราะมีลูกน้อยทั้งสองอยู่ข้างกาย นางจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
เพราะนางไม่อาจรับรองได้ว่า หากนางเปิดโปงนางกำนัลกลางทาง นางและคนเบื้องหลังจะลงมือสังหารพวกนางในที่ลับตาคนทันทีหรือไม่!
“พระชายาน่าจะทรงทราบดีว่า ในวังแห่งนี้มีวิธีทำให้คนตายได้ตั้งมากมาย” นางกำนัลผู้นั้นยังคงคุกเข่าก้มหน้า น้ำเสียงของนางราบเรียบอย่างน่าประหลาด “มีวิธีมากมายที่ทำให้คนตายไปอย่างไร้ร่องรอย ดังนั้นนายของหม่อมฉันจึงไม่มีความจำเป็นต้องล่อลวงพระชายามาที่สวนสุนัขล่าเนื้อเลยเจ้าค่ะ”
หลี่เยว่หานนิ่งเงียบ อวี้จวงและแม่นมต่างรีบกอดอาอี้และอานิ่งไว้แน่น หลี่เยว่หานส่งสายตาให้อวี้จวง อวี้จวงเข้าใจความหมายรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างระวัง แม่นมก็ถอยตามทันที ทว่าเด็กน้อยทั้งสองในอ้อมกอดกลับดูนิ่งสงบอย่างยิ่ง อาอี้มีสีหน้าเรียบเฉย ส่วนอานิ่งก็ยังคงหน้านิ่งไร้อารมณ์ตามปกติของนาง
“หากพระชายาไม่ทรงเชื่อ หม่อมฉันยินดีจะเดินนำทางไปตรวจสอบก่อนเจ้าค่ะ” นางกำนัลกล่าวต่อ
หลี่เยว่หานถอยหลังครึ่งก้าว พลางกล่าวเสียงเย็น “ข้ามิได้ปรารถนาจะมีความเกี่ยวข้องใดกับนายของเจ้า ยามนี้ข้าเพียงต้องการไปที่อุทยานหลวงเพื่อเข้าเฝ้าฮองเฮาเท่านั้น”
สิ้นคำพูดนั้น นางกำนัลที่คุกเข่าอยู่ก็กระโจนตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ประกายโลหะเย็นวาบปรากฏขึ้น นางคว้าคอเสื้อของหลี่เยว่หานไว้ พร้อมกับจ่อกริชแหลมคมไว้ที่ดวงตาของหลี่เยว่หานในทันที
“เกรงว่าถึงพระชายาไม่อยาก…
