วเข้าจวนมา นางเอ่ยชมกับสวีอวิ้นเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าพระชายามีวิธีอบรมสั่งสอนบุตรอย่างไร เด็ก ๆ ถึงได้รู้ความและน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้!”
“หากเจ้าไปถามนาง นางก็จะตอบเจ้าว่านางเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ราวกับว่านางและท่านอ๋องมีหน้าที่แค่ให้กำเนิดพวกเขาออกมาเท่านั้นแหละ”
หลานซั่วได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ อีกครั้ง
ทางด้านเหยียนจื่อเซียงก็ยังคงพยายามหว่านล้อมเด็กน้อยทั้งสอง “ของขวัญน่ะ ไม่แบ่งแยกหรอกว่ามีค่ามากหรือน้อย ขอเพียงเป็นความตั้งใจ ต่อให้เป็นเพียงใบไม้ใบเดียวก็ควรค่าแก่การเก็บรักษา”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรายิ่งรับไว้ไม่ได้” เมิ่งสืออี้ตอบกลับอย่างจริงจัง “ท่านน้าพูดถูกแล้ว หากของขวัญคือความตั้งใจจริง แค่ใบไม้ใบเดียวก็เพียงพอแล้ว เช่นนั้นท่านน้ามอบใบไม้ให้ข้ากับน้องสาวคนละใบก็ได้ขอรับ”
เหยียนจื่อเซียงถึงกับพูดไม่ออก…
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางมอบของขวัญแล้วถูกปฏิเสธเพราะมัน ‘แพงเกินไป’! ที่สำคัญ คนที่ปฏิเสธดันเป็นเด็กตัวเปี๊ยกสองคนเสียด้วย!
“อาอี้ นี่คือความปรารถนาดีของท่านน้าจื่อเซียง แม้มันจะมีมูลค่าสูงไปบ้าง แต่นี่คือความรักความเอ็นดูที่นางมีต่อพวกเจ้า ทุกคนต่างมีวิธีแสดงออกถึงความรักและความห่วงใยที่ต่างกันออกไป ท่านน้าจื่อเซียงของพวกเจ้าก็เป็นพวกประเภทที่นึกอะไรไม่ออกก็ใช้ทองทุ่มใส่คนเช่นนี้แหละ ดังนั้นกุญแจสองชิ้นนี้ไม่ต้องมองที่มูลค่า ให้มองที่น้
