คนที่สองเลยนะที่ข้าเห็นว่าตัวสูงขนาดนี้!”
“แล้วคนที่สูงที่สุดคือใครหรือ?” สวีอวิ้นเอ๋อร์รีบถามขึ้นตามสัญชาตญาณ ขณะที่สวีซิ่งอี้ก้าวออกไปขวางหลินเฟิงไว้ ทำให้นางไม่สะดวกที่จะเดินเข้าไปหาเขา
“ก็ท่านอ๋องฉีอย่างไรเล่า!” เหยียนจื่อเซียงตอบอย่างสบายอารมณ์ “เขาเป็นสามีของสหายรักข้า และเป็นบุรุษที่กำยำสูงใหญ่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา คุณชายท่านนี้แม้จะสูงโปร่ง แต่หากวัดด้วยสายตาอันเที่ยงตรงของข้าแล้ว เขายังเตี้ยกว่าท่านอ๋องฉีอยู่เล็กน้อย”
เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคย สวีอวิ้นเอ๋อร์ก็แสดงสีหน้าตกใจจนลืมเรื่องหลินเฟิงไปชั่วขณะ นางรีบคว้ามือเหยียนจื่อเซียงมาจับไว้ “เจ้า… เจ้ารู้จักพี่เยว่หานด้วยหรือ?”
“เอ๋?” เหยียนจื่อเซียงชะงักไป “เจ้าเป็นน้องสาวของเยว่หานหรือ? ไม่น่าใช่นะ เยว่หานไม่มีน้องสาวที่ยังไม่ออกเรือนนิ”
“ข้าเพียงแต่เรียกนางว่าพี่สาว ที่จริงเราไม่ได้เป็นพี่น้องกันตามสายเลือด แต่เราเป็นสหายสนิทกัน!” สวีอวิ้นเอ๋อร์นึกไม่ถึงว่าเหยียนจื่อเซียงจะเป็นสหายกับหลี่เยว่หานด้วย เมื่อพบว่ามีคนรู้จักร่วมกัน ทั้งสองที่เดิมทีก็ถูกชะตากันอยู่แล้วจึงยิ่งสนิทสนมกันรวดเร็วขึ้นไปอีก
บริเวณฉากกั้นหน้าประตู สวีซิ่งอี้ขยับกายบังทัศนวิสัยของหลินเฟิงที่กำลังจ้องมองสวีอวิ้นเอ๋อร์
“เจ้าก็เห็นแล้ว น้องสาวข้าไม่มีเวลาว่างมาร่วมดื่มสุรากับเจ้าหรอกคุณชายหลิน ข้าขอบคุณที่เจ้าเคยช่วยเหลือในครั้งก่อน แต่หลังจากนี้โปรดอย่า
