ามาจัดการจนกลายเป็นกึ่งเหลาอาหารไปแล้ว แม่เฒ่าเนี้ยคงจะคว้าไม้กวาดมาไล่เหยียนจื่อเซียงออกไปตั้งนานแล้ว!
“สรุปคือพรุ่งนี้เจ้าจะไปพบพระชายาอ๋องฉีหรือ?” ภายในห้องส่วนตัว หลานซั่วนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงข้ามเหยียนจื่อเซียง
“ใช่แล้ว เจ้าจะไปด้วยกันไหมล่ะ?” เหยียนจื่อเซียงถามด้วยแววตาตื่นเต้น
หลานซั่วที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่เอาด้วยหรอก ข้าเป็นเพียงสตรีในย่านเริงรมย์ จะไปเหยียบที่อย่างจวนอ๋องได้อย่างไร!”
“เช่นนั้นข้าก็ยิ่งต้องพาเจ้าไปให้ได้!” เหยียนจื่อเซียงจ้องมองหลานซั่วด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และมั่นใจ