ร์ฟพูดพลางยกเหล้าดอกท้อเข้ามาหนึ่งกา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เดี๋ยวก่อน ข้าไม่ได้สั่งมากขนาดนี้นะ!” สวีอวิ่นเอ๋อร์รีบเรียกเขาไว้
“เป็นคุณชายที่ดื่มสุราท่านนั้นสั่งขอรับ!” เด็กเสิร์ฟรีบอธิบายตามที่หัวหน้าเด็กเสิร์ฟบอก “คุณหนู อาหารก็สั่งมาแล้ว เชิญรับประทานเถิด อย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลยขอรับ”
พูดจบ เด็กเสิร์ฟก็รีบหันหลังเผ่นแน่บไป
สวีอวิ่นเอ๋อร์กับเสี่ยวอี้มองหน้ากัน จากนั้นสวีอวิ่นเอ๋อร์ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารที่อบอวลไปทั่วห้อง ท้องของนางก็ส่งเสียงร้องครืดขึ้นมา
เสี่ยวอี้ที่ว่องไวรีบตักอาหารให้สวีอวิ่นเอ๋อร์ “เมื่อคุณชายท่านนั้นไม่ต้องการให้พวกเราจ่ายค่าสุรา พวกเราก็รับประทานอาหารอย่างเต็มที่เถิดเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สวีอวิ่นเอ๋อร์มองอาหารบนโต๊ะอย่างจนปัญญา “แต่ข้าก็กินไม่หมดนะ!”
“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ กินไม่หมดพวกเราก็ห่อกลับไป!” ปกติเสี่ยวอี้กับสวีอวิ่นเอ๋อร์สนิทสนมกันมาก ยามนี้จึงไม่ได้เกรงใจมากนัก
สวีอวิ่นเอ๋อร์เห็นเสี่ยวอี้คีบอาหารให้ตนมากมาย ทั้งยังรินสุราให้หนึ่งถ้วยเล็ก จึงดึงให้เสี่ยวอี้นั่งลงร่วมโต๊ะด้วยกัน
เสี่ยวอี้สู้คำขอของสวีอวิ่นเอ๋อร์ไม่ได จึงนั่งลงอย่างว่าง่าย แล้วร่วมรับประทานอาหารกับคุณหนูของตน
ไม่นานนักผ่านไป ขณะที่ทั้งสองกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เสี่ยวอี้เดินไปเปิดประตู แต่กลับเห็นสวีซิ่งอี้ยืนหน้าบึ้งอยู่หน้าประตู ทำเอานาง
