เจียดเวลามาเพื่อพวกเราโดยเฉพาะ ขอเพียงในใจของท่านมีข้าและน้องสาว และในทุกช่วงเวลาหนึ่ง ให้หาเวลาอยู่กับพวกเราทั้งวันก็เพียงพอแล้ว!”
หลี่เยว่หานซึ้งใจในความรู้ความเข้าใจของลูก ๆ จนน้ำตาไหลพราก นางซบหน้าลงกับฝ่ามือของเมิ่งฉีฮ่วนสะอึกสะอื้นออกมา
เมิ่งฉีฮ่วนเองก็รู้สึกสะท้อนใจ แต่เขาก็มองหน้าเด็ก ๆ อย่างจริงจัง “พ่อกับแม่สัญญา ตราบใดที่เราอยู่ในเมืองหลวง เราจะกินข้าวกับพวกเจ้าทุกวัน และจะอยู่เล่นด้วยก่อนนอน เราจะไม่รอให้ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่งหรอก เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน ตราบใดที่ยังอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เราจะอยู่ด้วยกันทุกวัน”
เมิ่งสืออี้และเมิ่งอิงหนิงพยักหน้าพร้อมกัน เด็กทั้งสองยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
หลี่เยว่หานเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ นางดึงเจ้าตัวน้อยทั้งสองเข้ามาสวมกอด ทั้งยิ้มและถอนใจด้วยความตื้นตัน
…..
หลังจากได้รับข่าวสารจากเมิ่งฉีฮ่วนและกินมื้อเที่ยงด้วยกันแล้ว หลี่เยว่หานก็ให้หงซิ่วไปแจ้งแก่จีหยาง ให้จับตาดูหลินเฟิงและพรรคพวกอย่างลับ ๆ หากมีความเคลื่อนไหวใดผิดปกติ ให้รีบส่งคนมาแจ้งที่จวนอ๋องทันที
หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนอยู่เป็นเพื่อนแม่ลูกทั้งสามจนพวกเขางีบหลับไปแล้ว เขาก็ลุกขึ้นเข้าวังเพื่อไปรายงานตัว คราวนี้เขาและจิ้นกั๋วกงหลี่เจี้ยนโบเดินทางไปอำเภอฮัวซีเพื่อเริ่มใช้ระเบียบใหม่ เพื่อไม่ให้เหล่าขุนนางตระกูลใหญ่มีโอกาสแอบขัดขวาง เมิ่งฉีฮ่วนจึงต้องเฝ้าดูอย่างเข้มงวด
โชคดีที่มีเมิ่งฉีฮ
